>> vervolg

             Anastasia
     De zoemende ceder
Ik pakte haar bij de schouders en trok haar tegen me aan. Ze bood weinig

weerstand, hoewel duidelijk te voelen was hoe sterk haar gespierde lichaam was. Verder dan dat kwam ik niet. Het laatste dat ik me herinner voordat ik mijn bewustzijn verloor, waren haar woorden: “zo gaat dat niet, bedaar”. Verder herinner ik me dat ik door een ongelofelijke angst werd overvallen. Het was een redeloze angst die deed denken aan de onbegrijpelijke angst die me als klein kind opeens kon overvallen als ik alleen thuis was. Toen ik bijkwam, zat ze op haar knieën naast me, met één hand op mijn borst. Met de andere hand wuifde ze, alsof ze gebaarde naar iemand boven en naast ons. Daarbij glimlachte ze, maar die glimlach was niet voor mij bestemd, maar voor een onzichtbaar iets of iemand om ons heen. Anastasia maakte met haar gebaren haar onzichtbare vriend duidelijk dat er niets met haar gebeurd was. Vervolgens keek ze me met een tedere uitdrukking in haar ogen aan. “Rustig maar, het is al voorbij”. “Wat is er gebeurd?” vroeg ik. “Dat is de reactie van de Harmonie op jouw houding ten opzichte van mij, op jouw verlangen. Later zal het allemaal wel duidelijk worden voor je”. “Wat is dat voor onzin over Harmonie. Jij deed dat. Jij verweerde je!” “Ik reageerde ook negatief. Ik vond het zeer onaangenaam”. Ik ging zitten en trok mijn tas naar me toe. “Wat een onzin, negatief gereageerd, onaangenaam! Jullie vrouwen stellen alles in het werk om een man te verleiden. Met blote benen, decolletés, hoge hakken. Niets zo onhandig als hoge hakken, maar jullie lopen erop. Jullie lopen heupwiegend rond en als er dan gereageerd wordt, dat is het: “ah, maar daar ben ik niet van gediend, zo’n vrouw ben ik niet, waar zie je me voor aan?!” Huichelaars! Ik ben een zakenman, ik weet wat er in de wereld te koop is. Jullie willen allemaal hetzelfde, ook al verschilt de manier waarop. Waarom heb je bijna al je kleren uitgetrokken terwijl het helemaal niet warm is? En ga je er vervolgens zo bij liggen, raadselachtig zwijgend en met zo’n uitnodigend glimlachje?!”

© 1997-2004-Vladimir Merge