Anastasia editie 10

Anastasia woont in het bos, helemaal alleen. Ze heeft geen huis,

draagt bijna geen kleren en legt geen voedselvoorraden aan. Ze stamt af van voorouders die duizenden jaren op deze plaats gewoond hebben, je zou bijna kunnen zeggen van een andere beschaving. Ze hebben hun voortbestaan kunnen waarborgen door het nemen van een wijze beslissing; wellicht de enige mogelijke oplossing in hun situatie. Ze hebben geprobeerd om zo veel mogelijk op gewone mensen te lijken en hun best gedaan om niet op te vallen. Daar waar ze woonden, gingen ze gewoon op in de natuur; hun woonplaats is onvindbaar. Het enige waarin bijvoorbeeld het veldje van Anastasia verschilt van het gewone bos is dat het er iets verzorgder en mooier uitziet.
Ze is hier geboren en onlosmakelijk met de natuur verbonden. Haar verblijf hier is niet tijdelijk, zoals in het geval van de ons bekende kluizenaars. Ze is in de taiga geboren en komt slechts af en toe in contact met onze wereld. Op het eerste gezicht lijken de angst en het flauwvallen toen ik probeerde Anastasia te overmeesteren, een mysterieus voorval. Bij nadere beschouwing blijkt echter dat Anastasia ALLES wat haar omringt getemd heeft, zoals wij katten, honden, tijgers en olifanten tam kunnen maken. Dit ALLES laat eenvoudigweg niet toe dat Anastasia iets overkomt.
Anastasia vertelde dat toen ze nog een baby was, haar moeder haar alleen kon achterlaten op het gras.
‘En had je dan geen honger?’ vroeg ik.
Voordat ze antwoordde keek de heremiet me even verbaasd aan. ‘Een mens zou zich niet druk moeten maken om voeding. Eten is net zo vanzelfsprekend als ademen. Eten moet niet de gedachten van belangrijker zaken afleiden. De Schepper heeft het vraagstuk van voeding aan anderen overgedragen, zodat de mens zijn levensdoel kan vervullen.’
Ze knipte met haar vingers en onmiddellijk kwam er een eekhoorn naar ons toe en sprong op haar hand. Anastasia tilde die hand op en de eekhoorn voerde haar vanuit zijn snuit een gepelde pijnboompit. Op dat moment vond ik dat niet zo vreemd. In Novosibirsk is een park waar de eekhoorns zo gewend zijn aan mensen dat ze zelf aan voorbijgangers om voer vragen en kwaad worden als ze dat niet krijgen. Hier was het gewoon omgekeerd.

Wordt vervolgd >>>>>

© 1997-2004-Vladimir Merge