>> vervolg
            Anastasia
            6e editie

“kleren zijn voor mij heel oncomfortabel,

Vladimir. Ik trek ze alleen maar aan als ik ergens heen ga waar mensen wonen. Zodat ik eruitzie zoals iedereen. Ik ging in de zon liggen zodat je rustig kon eten.’’Zodat  ik rustig kon eten….zeg dat wel’. ‘Het was niet zo bedoeld. Natuurlijk wil iedere vrouw dat er aandacht aan haar wordt geschonken. Maar niet alleen maar aandacht aan benen of borsten. Het is allemaal om er voor te zorgen dat die ene, die méér kan zien, die méér kan betekenen, niet ongemerkt voorbijloopt.’’Maar hier loopt er toch niemand voorbij? En wat worden we verondersteld nog meer te zien, als er voornamelijk benen in beeld zijn? Vrouwen handelen nogal onlogisch, als je het mij vraagt.’
‘Helaas zier het er soms zo uit. Zullen we verder gaan, Vladimir? Ben je klaar met eten? Ben je uitgerust?’
Ik vroeg me af of het wel zin had om verder te gaan met die halfwilde filosofie, maar zei:’oké, laten we gaan.’
 

Dier of Mens?

We gingen op weg naar het huis van Anastasia. Haar kleren en laarzen had ze achtergelaten in de boom. Ze liep in haar korte zomerjurk en had mijn tas van me overgenomen. Blootsvoets, met ongewoon lichte en sierlijke tred liep ze voor me uit, lichtjes zwaaiend met mijn tas alsof die niets woog.
We praatten onophoudelijk. Praten met haar ging heel gemakkelijk. Ze had een boeiende mening over de meest uiteenlopende onderwerpen.
Af en toe maakte ze tijdens het lopen opeens een pirouette. Soms draaide ze zich om en liep achterstevoren, met haar gezicht naar mij toe, al pratend en lachend, helemaal verdiept in het gesprek, zonder te kijken waar ze haar voeten neerzette. Het verbaasde me dat ze niet één keer struikelde of op iets scherps trapte. Voor zover ik kon zien, liepen we niet op een pad.
Al lopend aaide of voelde ze af en toe even aan een takje of blaadje. Soms bukte ze zich en plukte zonder te kijken een plantje, om dat vervolgens op te eten.
‘Ze is net een jong dier’, schoot het door mij heen. Ook ik at onderweg van de bessen die ze vond en mij aanreikte. Haar lichaam was niet bijzonder gespierd. Ze had een heel gemiddeld soort postuur. Niet mager en niet dik, goed gevoed en in goede conditie. Maar ik had de indruk dat ze heel sterk was en over heel goede reflexen beschikte.
Toen ik een keer struikelde en bijna viel, draaide ze zich bliksemsnel om en ving me met haar vrije arm op. Ik kwam met mijn borst op haar hand terecht waarvan de vingers zich als een waaier uitstrekten. Mijn handen, die ik had uitgestrekt om de val te breken, raakten de grond niet. Ze had mijn val met één hand gebroken en duwde me weer overeind zonder zelfs maar te stoppen met praten. Toen ik weer rechtop stond, liepen we verder alsof er niets was gebeurd. Om de één of andere reden dacht ik opeens aan het gaspistool in mijn tas. Al pratend hadden we al een behoorlijke afstand afgelegd. Plotseling bleef Anastasia staan, zette mijn tas neer aan de voet van een boom en zei opgewekt: ‘We zijn er.’
Ik keek om me heen: een vriendelijke open plek, niet al te groot, met wat bloemen tussen de gigantische ceders. Maar geen gebouw te bekennen. Zelfs geen hutje of een afdak. Maar Anastasia was blij alsof ze was thuisgekomen.

© 1997-2004-Vladimir Merge