|
Soms ga je op reis, alleen of met elkaar. Vorig jaar ontstond een plan om samen met mijn twee zussen terug te gaan naar onze ‘roots’. Dit jaar namen we de beslissing.
We gingen naar Spanje, het land waar we een aantal jaren gewoond en geleefd hebben. Daar liggen onze wortels. We hadden er een fantastische jeugd, waar ik met veel geluksgevoel op terug kijk. Mijn jongste zus is er geboren, de middelste heeft er haar hart aan verloren.
Zij is degene die nog steeds vloeiend Spaans spreekt en regelmatig daar haar accu gaat opladen. De lokale bevolking gelooft niet dat zij uit ‘Hollanda’ komt. Het was ook haar idee om samen op reis te gaan, om alle mooie plekjes die zij heeft leren kennen aan ons te laten zien. Hier wil zij zijn, ze komt er tot rust en kan er ontspannen. Dit komt ook deels door de berglucht, die gevuld is met Lavendel, Pinus en Cistusroos. Ze heeft ons de plek laten zien waar ze na haar leven uitgestrooid wil worden. Het is een prachtplek midden in een mooi natuurgebied, waar de Rio Tajo doorheen stroomt.
Haar lichaam beperkt haar en vraagt om een levenswijze die soms moeilijk op te brengen is.
Het voelt fijn en vertrouwd om samen bij elkaar te zijn. We delen een gezamenlijke geschiedenis, dat schept een sterke band.
|
|
De verschillen die er vroeger waren zijn nu een aanvulling op elkaars talenten. Tijd kan ook mild zijn en afstand geeft beter inzicht in processen waar je vroeger middenin zat.
Ik had een sterke drang om voor de terugreis nog even het plaatsje Avila te bezoeken. Een prachtige, historische stad waar Teresa van Avila (1515–1582) een onuitwisbare stempel heeft achtergelaten. Op 15 oktober is haar gedenkdag, en dat was te zien aan een levensgroot bloemenschilderij met haar afbeelding erop. Zij is de schutspatroon voor mensen met hart-, hoofd- en aangezichtspijnen.
Thuis aangekomen vertelt mijn moeder me, dat ik als driejarig meisje aan Teresa gevraagd heb of er in ons gezin nog een kindje bij kon komen, om met mij te spelen. Ik heb veel meer gekregen dan ik vroeg.
Teresa, bedankt! |
