In de lift

Naarmate de jaren verstrijken komt de vraag over het doel van het leven steeds vaker naar boven. Gelukkig getrouwd, drie kinderen waarvan de eerste het huis al weer verlaten heeft. Een eigen huis, een plek onder de zon waar het leven goed is. Een fijne baan en dito collega’s. Wat wil je eigenlijk nog meer? Terugkijkend op de voorbije jaren komt er een gevoel van tevredenheid. Steeds vaker bedenk ik dat ik eigenlijk ‘in de lift’ zit. Een ander noemt het de levensboot of de trein van het leven.
Het instappen in die lift begon niet zozeer in de eerste kinderjaren, maar eigenlijk pas echt met de gang naar de kleuterschool. Niet dat daar nog veel herinneringen van zijn, maar een instap in de lift naar de eerste verdieping van de school van het leven. Met andere kinderen leren omgaan, andere mensen leren kennen dan het kleine wereldje van het gezin. De lagere school volgt en in de lift naar de volgende verdieping stappen klasgenootjes in en uit.

Zo volgt het voortgezet onderwijs. Echte vriendschappen beginnen te ontstaan. Telkens stap je uit op een verdieping om jezelf voor langere tijd op een andere manier te ontwikkelen. Met een beroepsopleiding, tijdens een stage, een avondstudie of op een nieuwe werkplek. Steeds leer je tijdens de reis van het leven nieuwe mensen kennen. Sommige worden vrienden, andere blijven kennissen. Dat vriendschappen soms eindigen lijkt haast onvermijdelijk. Dat kan allerlei oorzaken hebben, maar meestal stappen mensen of jijzelf gewoon in een andere lift. Levenspaden die eens onverbrekelijk leken, gaan toch uit elkaar. Op die momenten kan dat heel vervelend zijn, kun je er verdriet en pijn van hebben. Als de jaren slijten begin je echter steeds beter te begrijpen dat het goed was dat je deze mensen hebt gekend, dat je door hun manier van zijn hebt kunnen leren en groeien. Je beseft dat je samen een tijdje in dezelfde lift zat, maar dat ieder op een andere verdieping uitstapt. Bij deze wetenschap kun je zelfs dankbaarheid voelen.

Wat de lering uiteindelijk is, is volgens mij het volgende. Het leven gaat voor ieder van ons om onszelf. Het gaat er niet zozeer om wie je tegenkomt of de dingen die je in het leven overkomen. Het gaat erom hoe je hier zelf mee omgaat, wat je ervan leert. Wat het voor jezelf betekent, je eigen groeiproces. Het besef dat je op elk moment kunt kiezen of je weer in de lift stapt of op een verdieping blijft hangen ‘voor de lieve vrede’ of gewoon omdat je dat prettig vindt. Een wijze les die inmiddels geleerd is, is dat er altijd meer mogelijkheden zijn. Altijd!
En vooruitkijkend komt er een gevoel van vertrouwen. Theoretisch gezien is de helft van mijn leven voorbij. Toch overheerst het idee dat er nog veel te leren en te beleven valt. Instappen in de lift met ontelbare niveaus behoort tot de dagelijkse mogelijkheden. Er is nog zoveel te doen, te beleven, te horen, te voelen, te zien. Joepie, ik stap weer in de lift… op naar de volgende verdieping!