Nee, zo sprookjesachtig is het niet. Waar het op neerkomt is dat je door middel van een bepaalde meditatie, die in onze groep zo‘n 5 tot 10 minuten duurde, afdaalt naar een bepaald bewustzijnsniveau, het “alfa”-niveau. Zo heb je ook je beta-niveau gedurende de dagelijkse dingen, en het delta-niveau tijdens je slaap. In dat alfa-niveau sluit je de akkefietjes van alledag buiten (de melk die op is, de was die nog gestreken moet, die vriendin die nog gebeld moet worden) en je tuned als het ware af op het dier, wat meestal gebeurt aan de hand van een foto van dat dier. Uiteraard is het ook mogelijk om in levende lijve met een dier te “spreken”, maar hun aanwezigheid, hun geur en de geluiden kunnen maken dat je afgeleid wordt, en dat kan een nadelige invloed hebben op de kwaliteit van het gesprek. Terwijl je met het dier in gesprek bent, geeft het plaatjes, woorden, geuren, smaken, gevoelens of geluiden door, en deze waarnemingen vertaal je weer in onze mensentaal. In het verwoorden van al die informatie, het interpreteren, gaat de meeste tijd zitten en dat is dan ook het moeilijkste facet. Vaak zijn het symbolische aanwijzingen, en daar moet je als tolk dan ook de juiste informatie uit kunnen halen.
Het was wonderbaarlijk om sommige antwoorden van cursisten te horen. Hoe kunnen ze deze dingen weten van dieren die ze niet kennen en nog nooit hebben gezien? Sceptici zullen het wijten aan pure toeval, maar ik ben ervan overtuigd dat wij mensen een onderontwikkeld gebied in onszelf links hebben laten liggen. Als kind krijgen we bepaalde vaardigheden mee, maar rond ons vijftiende levensjaar komt ons kritisch denken geheel tot ontwikkeling, en neemt het de overhand naarmate we ouder worden. Aangezien we die telepathische spier niet langer trainen, zakt hij zienderogen af. Erg jammer, maar desondanks geldt voor deze vaardigheid: iedereen kan het leren en oefening baart werkelijk kunst.
Persoonlijk heb ik geen wetenschappelijk bewijs nodig om te weten dat het praten met dieren mogelijk is, maar voor sommige mensen is het gigantisch belangrijk. Welnu, de reguliere wetenschap heeft ontdekt dat wij in ons brein zogenaamde spiegelneuronen hebben. Dat zijn cellen waardoor wat we bij anderen zien of voorstellen, vrijwel dezelfde (re)acties in ons eigen lichaam oproept, zowel wat betreft spierbewegingen als gevoelens. Dit lijkt mij alvast een goed onderbouwd bewijs voor de twijfelaars onder ons. Fijn dus, dat ook zij met een gerust hart en zonder schroom een consult aan kunnen vragen bij een ervaren dierentolk. Maar sta vooral niet raar te kijken als Fikkie tijdens het gesprek laat weten dat je eens wat vaker met je luie achterste van de bank mag komen voor een frisse wandeling en hij je al jaren wanhopig dingen duidelijk probeert te maken, zonder enig resultaat… Tja, en dan kun je je twee dingen afvragen. Geloven sommigen écht niet in “communiceren met dieren”, of willen we de waarheid simpelweg niet onder ogen zien? Dieren zijn namelijk recht voor z’n raap en sparen ons niet. Ik zou zeggen: neem de proef op de som. Heel geestverruimend voor “baasje” en wie weet, een opluchting voor vele huisdieren.
|
