We lopen een wandeletappe van het Pieterpad. Het is rond het middaguur als we bij de rivier de Berkel aankomen. Ik wil graag onze boterhammen aan het water opeten. Ik sta even stil en lees de tekst op een bordje van Natuurmonumenten dat aan de kant van de weg staat. Ik ben benieuwd naar de Staringkoepel die beschreven wordt. Ad is al verder gelopen en ik roep hem terug. Hij kijkt me bedenkelijk aan als ik vraag of we er even naartoe kunnen gaan. Nadat hij de tekst heeft gelezen loopt hij toch in de aangegeven richting. Blij ga ik hem achterna. Al na de eerste bocht zien wij de theekoepel staan. Nog eens vijf minuten later staan we voor een voetpontje. We steken hiermee het water over en betreden het bosperceeltje waarin de Staringkoepel staat. Dit theehuisje is gebouwd door mejuffrouw Constantia Ernestina Theodora Staring in 1850. Het is in de oude staat hersteld door Natuurmonumenten en toegankelijk voor geïnteresseerden. We stappen op de begane grond naar binnen en  worden even helemaal stil van wat we aantreffen. Het lijkt wel of we met die ene stap anderhalve eeuw terug in de tijd gaan. In de ronde kamer hangen schilderijen aan de muur. Recht voor ons is een oude waterpomp

waar een zinken emmer aan hangt. Rechts daarvan een toilet. Nou dat komt goed uit. Nadat ik de deur heb geopend zie ik een ouderwetse poepdoos van hout, met een gat in het midden. Er staat keurig vermeld dat de gebruiker met water moet naspoelen.
Er voert een trap naar de eerste verdieping. Ik volg Ad even later naar boven. Op de kleine overloop is op een groot doek een gedicht geschreven van de vader van Constantia. Het gaat over een vrouw en een man die elkaar hier op deze plek, omgeven door zwaluwen, elkaar hun eerste kus hebben gegeven. Als je goed keek, kon je die kus in dit theehuis vinden. Benieuwd stap ik de kamer binnen die de hele bovenste verdieping bestrijkt. Ad staat buiten op de veranda en kijkt uit over de weilanden en het water. Er hangen schilderijtjes van alle dieren in de omgeving in vergulde lijsten boven een sidetable. Bovenop het tafeltje staat een inktpotje met schrijfveer en er ligt een gastenboek.

Boven de haard hangen twee schilderijen, van Constantia en van haar broer. Waar ik ook kijk, ik vind nergens ‘de kus’. Ik sta midden in de kamer. “Heb jij de kus al gevonden”, roep ik naar Ad. Hij komt naar binnen, neemt me in zijn armen en geeft me een innige kus op mijn mond. “Ja”, zegt hij en kijkt me grinnikend aan. Lachend buig ik mijn hoofd achterover en kijk automatisch naar boven. En daar, in een ronde houten gravure zie ik twee gezichten en twee zwaluwen. “Daar is ie, de kus, wat een kunstig werkje”.