|
| |
Vertrouwen opbouwen met een kind
Idy van de Ven
Dagelijks kom ik in aanraking met gevoelige kinderen. De symptomen die maken dat leerkrachten en ouders hulp zoeken zijn divers: veel wiebelen, nooit stil zitten of veel afwezig zijn, tegenvallende resultaten op school in vergelijking met wat ze uitstralen, buikpijn, hoofdpijn, nachtmerries, zindelijkheidsproblemen, enz.
|
Het gemeenschappelijke aan deze kinderen is vaak de interesse voor de natuur, de oudheid, edelstenen. Ze hebben vaak veel last van de prikkels om hen heen, zijn gevoelig voor geluiden, zien veel details, kunnen last hebben van haren knippen, tanden poetsen, eten niet alles, ruiken soms erg goed en ze zijn intuïtief gevoelig.
Als je vertrouwen opbouwt met zo’n kind blijkt dat ze vaak gaan vertellen wat ze zien en voelen. Ze nemen dingen waar die voor anderen niet zicht- of tastbaar zijn. Soms horen ze stemmen die ze niet kunnen plaatsen, erg beangstigend voor kinderen. Kinderen hierin serieus nemen en ze vervolgens leren hoe ze hier mee om kunnen gaan is noodzakelijk. Ik merk echter dat ook ouders en leerkrachten opnieuw mogen begrijpen wat deze kinderen ons komen vertellen. Waarom zoekt de geest van een overleden persoon een gevoelig kind op dat hij helemaal niet kent? Het antwoord komt soms vanzelf. Deze week kwam er een volwassen vrouw voor een consult. Ze had de laatste jaren veel lichamelijke klachten. De artsen hadden wel een aantal problemen geconstateerd en verholpen,maar een echt afdoend antwoord was nog niet gevonden.
|
|
Deze medische zoektocht bracht ziekteverzuim met zich mee en meer tijd waarin ze met zichzelf geconfronteerd werd. In dit proces ging ze anders waarnemen. Ze kreeg contact met haar overleden opa waar ze als kind een erg goede band mee had. Ze wist niet wat ze met dit alles aan moest. Was ze gek aan het worden?
Zoals gebruikelijk bij een eerste consult ga ik met cliënten even terug naar hun levensgeschiedenis. Ze vertelde toen dat haar jongere zusje veertig jaar geleden op vijfjarige leeftijd was verongelukt. Zij was enig kind gebleven en haar ouders hadden dit verdriet nooit kunnen verwerken. Daardoor was ze na het ongeluk grootgebracht bij haar grootouders, waarbij vooral opa haar steun en toeverlaat was. Ik vroeg haar wat ze er van vond dat ze nu opa blijkbaar weer zag en hoe overtuigd ze was van haar waarnemingen. Ze zei:” Ik ben een intelligente vrouw en ik kan twee dingen doen. Ofwel moet ik aannemen dat ik gek ben en dingen zie die er niet zijn, ofwel moet ik aannemen dat er een werkelijkheid is die niet met het verstand te begrijpen is.” Ze was zelf tot de conclusie gekomen dat de tweede optie het beste aansloot bij haar realiteit. Vervolgens heeft ze opnieuw contact gezocht met opa en gevraagd wat hij haar kwam vertellen. Opa gaf geen antwoord, maar dankzij opa kon haar zusje zich, veertig jaar na haar overlijden, opnieuw kenbaar maken. En ze vertelde dat ze al die tijd geprobeerd had contact te maken met haar grote zus en dat ze zo blij was dat dit nu lukte.
 |
Zou het kunnen dat al de gevoelige kinderen van deze tijd ontvangers zijn voor alle overleden zielen die hun dierbaren niet kunnen bereiken? Wat zou het dan fijn zijn als wij als volwassenen zelf weer leren ontdekken wat de werkelijke betekenis van leven en dood is. Dit is prettig voor onze kinderen maar levert ook ons veel rust op. Misschien maken we er dan samen een nieuwe wereld van waar het goed toeven is.
www.isibis.nl |
|
