"als je vertrouwen hebt
                                         in het goede,
                                                    komt uiteindelijk
                                        alles op z’n (katte)pootjes terecht."

Een aantal maanden geleden was ik met mijn honden aan het wandelen en zij kwamen uit bij een enorm mager, bang, wild poesje wat ineengedoken in de struiken zat. Ik (maar ook mijn honden, zucht...) 
besloot om de poes te vangen, en mee naar huis te nemen: mijn groot dierenhart kon het niet verdragen om ‘Zwervertje’ te laten zitten en aan haar lot over te laten. Zwervertje werd daarom opgenomen in “Huize Dierenvriend” en maakte het na een aantal weken fatsoenlijk kattenvoer én een broodnodige wormkuur bijzonder goed: vel-over-been veranderde in normaal vlezig, en schuw veranderde in aanhankelijk en zeer lief! Wat een beetje liefde al niet kan doen.

Omdat wij inmiddels al 8 zwerfpoezen hebben en dat naast een boel gezelligheid ook het tijdrovende poetswerk met zich meebrengt, besloten we om Zwervertje naar de ouders van mijn vriend te brengen. Daar zitten ook al zo'n 10 zwerfpoezen, maar aangezien zij op een grote boerderij wonen en de poezen daar in de stallen leven tussen de muizen, warme stro en iedere morgen een rondje verse brokken + melk  kon er ("nou vooruit, dan toe maar") nog wel 1 bij. Echter, eerst zouden we haar laten steriliseren zodat nieuwe Zwervertjes uitgesloten werden. Schoonma kent vanzelfsprekend ook haar grenzen. Zo gezegd, zo gedaan. De afspraak werd gemaakt, en na 2 weken zou ze onder het mes gaan. Opeens begon me op te vallen dat Zwervertje toch wel érg goed gedijde op ons kattenvoer: haar buik werd aan de zijkant dikker en dikker en meende ik het nou, of werd ze extreem aanhankelijk?  Ze zal potverdorie toch niet? Er liep een tijdje terug wel een hele dikke, zwarte kater in onze tuin. 

Om mijn vermoeden te bevestigen werd een echo bij de dierenarts gemaakt, en inderdaad, ‘dikke-vette-zwarte kater’ had niet stilgezeten. Er zaten 3 kittens in haar buik, en de verwachting was dat ze binnen 3 weken al op deez aard zouden vertoeven. Tjééééé. Eerst was er een onaangenaam, balend gevoel wat overheerste, maar dat maakte snel plaats voor verwondering, respect en trots, want na 3 weken beviel ‘Mams’ in mijn bewonderende nabijheid van 3 kittens. Zwervertje Mams was werkelijk een perfecte moeder: opeten van de nageboorte, doorkauwen van de navelstreng, drooglikken van de kittens, het stimuleren van hun anusje om te poepen en het nadien netjes opruimen, wat een multitasken kon die poes. Het is werkelijk wonderlijk en vertederend om te zien. Ze had nooit een gebruiksaanwijzing/boeken gelezen of een verpleegster die het voordoet, en toch wist ze het haarfijn. Wie mij nou nog vertelt dat dieren stom zijn, kan een pak slaag tegen z’n blote kont krijgen.

Ondanks hele goede zorgen van zowel moederpoes als mij, is één kitten helaas na 3 weken overleden. Nog 2 kleine poesjes over, die gretig drinkend aan de overvloed aan tepels steeds groter en dikker werden. Ons plan was dan ook om ze niet te houden, en een goed thuis te zoeken. Immers, 11 poezen was een uit de hand gelopen hobby en eigenlijk al 5 teveel. Zo gezegd zo gedaan: advertenties bij de dierenarts, mails naar vrienden en familie, navraag op het werk en de sportclub, maar de reacties bleven uit. Waarom wilde dan niemand toch zulke leuke, kleine deugnieten in huis? Waarom zat het ons hierin niet mee? Het antwoord hierop zou ik later wel begrijpen.

                  "wat een multitasken
                                        kon die poes"

Toen de poesjes zo’n 3 maanden oud waren, overleed plotseling hun mams. Op een avond werd ze ineens heel erg ziek, en ondanks alle mogelijke middelen van de dierenarts en veel goede zorgen van onze kant, is ze binnen 1 dag overleden. Verdriet was er inderdaad, maar ook een groot gevoel van dankbaarheid dat deze lieve poes mij naast haar mooie karakter het wonder van een bevalling van dichtbij had laten meemaken én dat het bijna leek alsof ze pas overging, nadat haar kleine kittens groot genoeg waren om zelf op eigen pootjes te staan. Toeval? En nét op het moment dat we gerust achterover leunden in de wetenschap dat het heengaan van Moederpoes kennelijk niet besmettelijk was geweest voor onze andere poezen, werden we wederom onaangenaam verrast: Pietah, één van onze poezen werd vanwege acuut hartfalen erg benauwd, en is binnen enkele uren overleden. De opluchting maakte plaats voor herhaald verdriet, en vooral ons vermogen om te accepteren ‘wat is’ en los te laten, werd op de proef gesteld.

Wat ogenschijnlijk onaangenaam leek, is mij heel dierbaar geworden: 2 jonge, enthousiaste kittens hebben onze Ark inmiddels blijvend verrijkt en het aardse plekje overgenomen van 2 andere lieve poezen die wij altijd zullen blijven koesteren. Wel heel toevallig dat de poesjes oud genoeg waren om het alleen te kunnen zonder mams én dat de oudere poezen kort na hun geboorte zijn overgegaan. Het koste tranen om hun dood te accepteren en los te laten, maar zoals dat met poezen is, is het ook met het leven: als je vertrouwen hebt in het goede, komt uiteindelijk alles op z’n (katte)pootjes terecht.