Onderstaande tekst ontving Marieke van haar begeleider tijdens het interview. Het zijn nieuwe beschouwingen die tijdens het gesprek vrijgegeven werden:
Betrokkenheid blijkt vaak aan hoe je iemand in de ogen kijkt. Dat geldt ook naar dementerende die onrustig kunnen zijn en allerlei verschijnselen aan tekort aan herinnering in het directe moment missen. Dan is het oogcontact essentieel. Niet aanhoudend zodat deze mens er onrustiger van wordt, maar wel een betrokken oogcontact zolang ze het verduren. Dan is het belangrijk dat men tussentijds ook nabij de ander zit waardoor je indien mogelijk op een liefdevolle manier aanraakt. Dat maakt dat de onrust in de ander wat tot bedaren komt. Want wanneer je licht de knieën even aanraakt maakt dat dan de onderbenen steviger de ondergrond gaan raken, en dat is ook verstrekkend in die zin dat wie de ondergrond bewust is kan tijdelijk even beter in het heden verblijven.
Een ander iets wat ik waarneem nu is dat bij het haren borstelen en kammen met name aan de achterkant van het hoofd, en zeker voor hen die wat langer haar hebben, het heel belangrijk is dit heel contactgevoelig en zorgvuldig te doen. Want hoe rustiger je afstrijkt, de kambeweging van boven naar beneden, hoe meer als het ware de herinneringen energetisch aan het los vlieden zijn en meegenomen worden in de stroom van de kambeweging en dat ontlast de verwerkingslagen in de persoon zelf. Wanneer je het als een dierbaar moment van contact beschouwd tussen jou en de ander, waarin je de haren veelvuldig borstelt en kamt, zelfs bij een haartekort, er zijn kalende mensen, dan nog zul je de band met de ander verstevigen maar ook de herinneringsloslating van de ander die als teveel ervaren wordt. Waar het wezenlijk om gaat is dat de essentie van het leven behouden wordt en inzichten die verrijkend zijn. Zodat als iemand toe is aan de opgang naar het onstoffelijk leven en dit zich definitief toont door het letterlijk sterven wat zich aandient, dat dan de ballast van het hier geweest zijn op aarde, wezenlijk losgelaten is. Deze beweging maakt dat dat eenvoudiger geschiedt.

Wezenlijk bevruchtend voor de ander is de contactlegging van de palmen van de handen op de schouders terwijl men achter de persoon staat. Dit rustige gebaar van bemoediging versterkt het eigen innerlijke weten rondom zaken die wezenlijk doordragen zijn. Het maakt die persoon ook bewuster van de eigenheid die het verdient waardoor men als het ware bereidwilliger is op het juiste moment, het leven los te laten en zich te begeven naar de onstoffelijke gebieden daar en wat klaar is niet meer bereisd hoeft te worden en de genade van de dood daarvan een gevolg is. Dit bemoedigende gebaar kan alleen geschonken worden door hen die de persoon wezenlijk lief hebben. Het mag nimmer opleggend van karakter geschieden. Omdat wanneer men onbewust de inhoud van de ander nietig verklaard het zelf herinneren bemoeilijkt wordt in de ander. Wat wordt verstaan onder nietig verklaard? Als niet toedoend.
Contactloos zijn verdraagt de mens die dementeert niet goed. Hij wenst geweten te worden daar waar zijn weten staakt. Eenieder die bemoedigend omringend is, een persoon als deze, vanuit een weten waar de ander verblijft, doet de persoon direct goed. Het verstevigt zijn auraveld, het maakt de zelfherkenning flexibeler en het maakt deze periode die steeds meer aan de tijdloosheid grenst, aangenamer om te doorkruisen. Dus staak nimmer het weten naar een persoon als deze wanneer deze middels úw weten zich gedragen weet.
Vele dementerenden zijn gewaar wat er speelt zonder vooraf bekenning van anderen van wat er in hen omgaat, waardoor zij meer weten dan dat zij doen blijken. Zij herkennen de sfeerstromen die van een persoon afgaan ten aanzien van hun gevoelsbeleving en deze wordt door hen opgeslagen. Wanneer velen met onrust iemand met dementie naderen voelen dementerende zich al verstoord vooraf. Wie daarom dementerenden bezoekt dient zich tot rust te manen, vooraf, voordat het contact betrokken wordt.
Los daarvan kan men zeggen dat de dementerende zich zelden uitgesproken voelt in het gezelschap van derden. Vele zaken rusten in hem om tot bekenning gebracht te worden Echter de bekenningslagen verbleken menigmaal wanneer men in het aangezicht van anderen vertoeft. De indrukken die anderen in hen achterlaten maakt het moeizamer om tot spreken te geraken. Hoe neutraler daarom iemand zich opstelt in nabijheid van een dementerende, hoe meer de ander in staat is bekenning vrij te geven zonder dat men zich hierin geremd weet.
Ook kan benoemd worden dat het ondersteunend is om liefdevol de wreef van beide voeten van de dementerende vast te houden wanneer deze mens zich opgelaten voelt en bezet door indrukken die nog niet verwerkt zijn. Dementerenden nemen buitensporig allerlei sfeergevoelige indrukken op die aanwezig zijn in het huis waarin men verblijft. Niet alleen van de ruimtes, maar ook van de mensen die daarin omgaan. Men dient daarom te beseffen dat een dementerende dit waarneemt en zich daardoor vaak ook wenst terug te trekken in de eigen innerlijke stiltegebieden in hen zelf, zodat men zichzelf weer erkend weet.
In tuinen verblijven is wezenlijk van belang, het jaargetij doet er niet toe. Men wenst de luchtstromen te voelen, men wenst de bladeren te zien en het losraken daarvan. Men is positief overgevoelig voor vogelgeluiden. Het voelt daarnaast alsof zij soms de beleving kennen dat als het ware de ‘harteklop’ in de aarde vanuit de grondlagen tot hen komt. Men dient veel meer dan ooit te beseffen dat de mens die dementerende is zichzelf meer kosmisch gewaar ervaart en dit ook beantwoord dient te worden opdat men zich gedragen weet in een groter perspectief van leven dan van het eigen leven alleen. Laat mensen als deze veelvuldig naar de sterren kijken. Want wie opziet, herinnert minder dan wat belast vandaag. En die weet dat voorbij de horizon een nieuw leven hem toelacht, kan de tijd verduren.
Klein gedierte zoals mieren en torretjes, lieveheersbeestjes en meer van dat soort kan men bijzonder fijngevoelig volgen en vanuit een grote verwondering nabij zijn. Wanneer hen deze behoefte onthouden wordt in de dagelijkse omgang met de dementerende, dan mist deze mens veelal de verwondering in het hart welke men zo behoeft. Zo laat veelvuldig dieren om hen heen, hoe kleiner de diersoort hoe beter het lijkt aan te slaan.
Aandachtig vooruit turen, veelgevuld met zichzelf alleen (helemaal opgaand in zichzelf), doet de mens bekomen van dat wat eerder afgereisd in hen Zelf ervaren is. Wees bereidwillig van aard als omstander, veelvervullend turen te verdragen in hun aanwezigheid. Daar buitengewoon oprichtend dit in het Zelf doorwerkt. Tegelijkertijd vindt men menigmaal bevreemdend dat mensen die langdurig dementeren, geen haastgevoel meer kennen en niet op wensen te schieten in de verrichtingen die behoeft worden door het menselijk verkeer onderling. Wie niet versnelling verdraagt, behoeft wezenlijke vertraging in alle uitgangspunten. De omstanders dienen zich dit veel dieper te realiseren.  Laat daarom uw hart spreken, keer op keer, en oefen in zorgvuldige omgang opdat u beter de weg vindt om te kunnen verklaren dat wat in deze bijzondere persoon omgaat. Wanneer u niet verstilt, leert u niet de ander beter kennen.