Roodborstje tikt tegen het raam tik tik tik…

Mijn moeder is overleden toen ik 13 jaar was. Ze zong altijd een liedje over een roodborstje: ”Roodborstje tikt tegen het raam, tiktiktik, laaaaaat mij erin, laaaaaat mij erin”. Ze was gek op de natuur.
Op het moment dat mijn vader ons ouderlijk huis had verkocht om bij zijn nieuwe vriendin te gaan wonen, heb ik met mijn zus samen het huis nagekeken.
We vonden een doos met linten, kaarten en de brieven die we na het overlijden van onze mama ontvangen hadden. We keken elkaar aan.
“Gaan we dit openmaken?” vroeg ik.
”Eh,nee, helemaal geen zin in die emoties, zet maar bij de voordeur om mee te verhuizen.”
"Ik heb ook geen behoefte aan deze herinneringen nu, ik zet hem in de hal,” zei ik.
Mijn zus ging weg, en ook ik moest weg. Ik had afgesproken voor een verjaardag.
Met mijn jas al aan keek ik naar de doos. Ook al had ik er helemaal geen zin in, ik MOEST de doos openmaken. Alles moest bekeken en gelezen worden.
Waarom? Geen idee. Er was een drang in mijn hoofd, die te sterk was om daar niet naar te luisteren.
Op de bodem van de doos aangekomen, zag ik waarom ik dit moest doen.
Er lagen 3 schriften, geschreven door onze mama, voor ons, haar 3 dochters, waarin ze haar jeugd beschreef. De verhalen gingen door totdat ze een jaar of 20 was.
Had ik dit niet gevonden, dan wisten wij het nu nog steeds niet. Mijn vader was het bestaan van de schriften namelijk vergeten, zei hij nadat ik hem gillend van blijdschap belde. Ik nam de schriften mee en ging naar het kerkhof, waar ik al lang niet meer was geweest. Ik kon het graf zo gauw niet vinden. Toen zag ik opeens een roodborstje vliegen. Hij vloog op ooghoogte, daardoor trok hij mijn aandacht. Hij fladderde op en neer tot ik hem zag.
Ik keek en zag dat hij op een grafsteen ging zitten…juist…die van mijn moeder!

Na de verhuizing, toen het ouderlijk huis leeg was en het nieuwe huis ingericht, bleek de doos met kaarten en brieven onvindbaar. Hij bleek per ongeluk weggegooid te zijn. Had ik de schriften niet gevonden dan waren ze nooit bij ons terecht gekomen.
Mijn kinderen kennen het verhaal.
En nu, als er een roodborstje in mijn tuin komt, attenderen ze mij daarop:”Mam! Je mamatjuh is op bezoek!”.


♥Lofjoe mamatjuh, Ellen