Lenny treedt met veel plezier op. Er is een harmonie tussen haar en haar geboeide publiek. Ze speelt vanuit haar hart, als een echte troubadour. “Toen ik het lied de Troubadour schreef heb ik waarschijnlijk mijn eigen leven voorbij voelen gaan. Ik heb er zo’n herkenning bij. Ik heb het essentiële in mijn leven zeker gevonden. In de periode na 1993, het jaar waarin ik mijn stem verloor, heb ik me daar intensief aan overgegeven. In dat proces van het verliezen van mijn stem, mijn persoonlijkheid, heb ik gezien wat het is om met open armen, vol verwachting, een soort van stervensproces door te maken. Dat heeft me spirituele inzichten gebracht. Het was een onthutsend proces, ik moest noodgedwongen dingen loslaten. Je spreekt je verfijndere werelden aan. Stel dat je bijvoorbeeld geen zout meer mag eten. In het begin vind je alles vies zonder zout. Maar voor de gezondheid moet het. Dan ga je ineens heel anders proeven. Zo was het bij mij. Ik merkte ineens dat ik door de beperking van niet meer kunnen spreken en zingen heel anders ging voelen en zien”. Een noodgedwongen proces volgde, een lange weg met zijn vele lagen op het pad van de verfijning. Lenny vervolgt die weg nu als leerling van de kabbala. “Dat vind ik een ongelooflijk mooi pad. Het gaat stap voor stap, het is heel basic en reëel. Het past bij mij. Vanuit het jodendom biedt de kabbala als een soort wetenschap de stappen die je kunt gaan om tot eenheid te komen. Die wetenschap is opgeschreven in eeuwen van ontwikkeling door mensen die ons zijn voorgegaan. Heel lang was de kabbala verborgen en mocht je pas studeren als je 40 jaar was, getrouwd en toegewijd. Nu is de leer toegankelijk voor iedereen. Ik heb de authentieke kant gekozen, die direct laat zien wat je ermee kunt doen, hoe je het in praktijk brengt. Ik lees er over en herken er veel in. Ik zie dat het goed is voor mensen die verdieping zoeken in hun eigen leven. Geestelijke ontwikkeling is iets universeels. Ik voel dat het er tijd voor is. Het materialisme achterhaalt zichzelf, het vervult niet. Je kunt niet elke dag kaviaar eten, dan heb je er geen zin meer in. Alles wat je bezielt kan op een gegeven moment tegenover je komen staan als een soort vijand. Voor spirituele ontwikkeling is meestal begeleiding nodig. Het is belangrijk dat je een goede leraar vindt, die bescheiden is. Ik denk dat het gaat om de leer en niet om de leraar. Zo gaat het om de kunst en niet de kunstenaar. Dat heb ik ook met mijn liedjes en het proces van bekend zijn, dan kom je voor die valkuil te staan. Het gaat niet om persoonlijke roem maar om wat ik ermee wil zeggen. Je kunt begenadigd zijn geweest, inzichten hebben gehad, maar dan nog: blijf bescheiden”.

Lenny komt uit een niet -religieus gezin. Desondanks zingt zij vanaf haar veertiende Hebreeuwse teksten. Ze vond het een mooie taal, voelde herkenning bij de letters en de klanken. Omdat zij wilde weten wat ze zong, wat het betekende en hoe ze de taal precies uit moest spreken, kwam ze bij een joodse jongen in haar woonomgeving terecht. “Ik kwam in het huis, die jongen droeg een keppel. We liepen langs de bibliotheek van zijn vader

waarvan de deur op een kier stond. Ik zag in a split second de Hebreeuwse boeken staan, die letters, ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan denk. Ik dacht, daar staat alles wat ik wil weten, wat bij mij hoort. Ik vond het geweldig om de taal te leren en heb dat met hart en ziel gedaan. Ook mijn spirituele kant kwam naar voren, zo jong als ik was. Ik kon niet anders, ik kon bij wijze van spreken niet verdragen dat alles plat was, terwijl ik voelde dat alles rond was. Er moest een diepere waarheid zijn achter de dingen. Later kreeg ik een joodse vriend en man, toen ben ik overgegaan naar het jodendom. Ik wilde dat mijn kinderen meegeven en dat gaat via de moeder”. Lenny heeft vrede met het feit dat haar inmiddels volwassen dochters in Israel wonen. Zij heeft vertrouwen in hun proces, evenals haar eigen proces. Uiteindelijk gaat de curve altijd omhoog, het komt goed. “Mijn oudste dochter Sharon wilde graag in Israel wonen. Zij wilde daar een gezin stichten, daar hoorde ze thuis en dat is ook zo. Zij is natuurgeneeskundige. Mijn jongste dochter Daphna is toevallig in Israel terecht gekomen. Het bleek echter helemaal bij haar mentaliteit te passen. Uiteindelijk is zij daar op een hele andere manier met het land bezig. Daphna is muzikant, schrijft mooie liedjes en treedt momenteel met een bluesband op. Ze ontwikkelt zich op een bijzondere manier. Mijn man Rob en ik zijn lid van de joodse gemeente, voor de rest ga ik mijn eigen weg. Rob helpt mij om met mijn voeten op de grond te blijven. Hij houdt van lekker eten en op tijd eten, fietsen, de aardse dingen. Maar spiritualiteit vervult mij. Hij kan wel eens cynisch zijn, er grapjes over maken, en dat is ook goed. Samen vullen we elkaar aan. Hij heeft mij geholpen en ik heb hem geïnspireerd”.

Lenny schreef eens een stuk: Alles wat ik zeggen wil is buiten alle woorden om. Als mens is goed uitdrukken niet altijd gemakkelijk. Na de mystieke ervaring op haar tiende verjaardag, de vibraties vanuit de gitaar, realiseerde Lenny zich dat alle liedjes daarvandaan kwamen, van die ene abstracte universele klank. “Ik voel dat ik zelf uit trilling besta, hoor een klank in mezelf, altijd als het stil is, die ikzelf ben. Dat is onbeschrijflijk. Dat zijn gereedschappen waarmee je aan het werk kunt.

Ik heb honderden liedjes geschreven, dat is mijn passie. Componeren is een verlangen, een aantrekkingskracht om klanken te vangen en vrij te laten. Die klanken en trillingen hebben een vrijere toegang tot het hart. Tijdens optredens leg ik de lat vrij hoog, ook voor het publiek. Wat kan ik de mensen geven, dat ze een mooie middag hebben. Dan merk ik dat ik dat leuk vind om te doen. Muziek spreekt ieders harmonie aan, van de muzikanten en het publiek. Muziek, tonen, woorden en trillingen die bewegen waar jij je op af wilt stemmen. Je ziet het niet maar je voelt het wel. Tijdens optredens merk ik dat wat ik voel en zing voor het publiek, als gelijkwaardige communicatie terugkomt, dat het klopt. Het is mijn intentie om mensen te inspireren. Wat mij gelukkig maakt is dat waarover ik zing. Als je in een lied een bepaald verlangen, een aantrekkingskracht nog een keer kunt herleven op het podium en je kunt het delen, dat wordt het voeding voor de ziel. Dat zeggen soms mensen na een optreden wel eens, het is voeding voor de ziel. Mensen voelen zich thuiskomen. Anderen zeggen gewoon ‘ik heb een gezellige avond gehad’, helemaal te gek ook.” In 2007 bracht Lenny haar cd 40 jaar verliefd uit. Een cd die laat zien dat haar carrière één geheel is. “Het was fysiek een zwaar jaar, met veel opnames, concerten en een tv-opname, die overigens nog uitgezonden moet worden. Een nieuwe cd is onderweg, met de tango als rode draad. De tango geeft goed de spanning tussen man en vrouw weer, het aantrekken en afstoten, een bezielende kracht. Daarnaast zijn we bezig met het Schubert-project, een cd die al eens is uitgebracht maar die nu opnieuw gemasterd en uitgebracht wordt. Met prachtige contemplatieve teksten van Herman Pieter de Boer”. Eind september staat het eerste concert hiervan gepland in Nuenen, een liefdadigheidsconcert ten bate van een project in Namibië.

   'Ik denk dat het
         gaat om de leer,
  niet om de leraar'