Mellie woont sinds 2006 in een verzorgingstehuis in Bilthoven. Tijdens een bezoek in november vorig jaar ontmoetten we deze bijzondere vrouw. Klein van stuk en mager stond zij voor het open raam te genieten van de pauwen die buiten rondliepen. Haar uiterlijk deed Indiaans aan; ze had haar glanzende haren in een staart gebonden met een fluwelen bandje om het voorhoofd waaraan een vijfpuntster hing. Ze was blij met het bezoek en wilde weten wat er zoal in de wereld gaande was. Bij de koffie bekeek ze de eerste opzet van ons tijdschrift. Het deed haar genoegen te zien dat er interesse was voor al het moois van de natuur. Ze vertelde over haar leven, de boeken en lezingen, en hoe de natuur en de kosmos haar hele leven geïnspireerd hadden. Een fijne ontmoeting met een opmerkelijke vrouw die door haar ouders Mellifica (honingdraagster) is genoemd. Een toepasselijke naam voor Mellie, want een bij haalt het wezenlijke uit een bloem en maakt het verteerbaar. Mellie haalde in haar leven het wezenlijke uit de dingen van het leven en maakte het voor de mensen opneembaar.
 
Mellie groeide op in het begin van de twintigste eeuw. Haar moeder was vegetariër, wat uitzonderlijk was in die tijd, gebruikte reformvoeding en droeg . Zij was medeoprichter van de humanitaire school; mede door deze opvoeding was Mellie puur en eerlijk, niet alleen in haar leefwijze maar ook in haar manier van uitdrukken. Zij besefte al vroeg dat je als mens zelf verantwoordelijk bent voor alles, voor je hele leven en hoe je je als mens ontwikkelt. Dat is de lijn die door haar leven en levenswerk heen loopt, en al haar thema’s komen hierop terug; zo is het vanaf haar geboorte gevoed geweest. Hoe ze aan de informatie voor haar boeken kwam, vertelt Mellie in een inreformkledingterview voor Onkruid in 1983. “Als je durft te vertrouwen in jezelf en dingen durft weg te gooien, te vergeten, dan maak je ruimte. Dat is bij mij ook gebeurd. Op een gegeven moment was blijkbaar alle aangeleerde en nageprate kennis eruit gehaald en toen stroomde het licht binnen. Toen wist ik waarom alles was – hoe alles was. Ik was zo mateloos gelukkig, er zijn geen woorden in de taal om dat uit te drukken. Dat inzicht komt van binnenuit. We blijven persoonlijk verantwoordelijke individuen die voor onszelf en voor God rekenschap moeten afleggen voor wat we denken en doen”.

Voor Mellie was astrologie de basis, de overkoepelende wetenschap. Zij schreef haar boeken door een wit vel papier te nemen en de ‘schrijfkraan’ open te zetten. De thema’s die zij behandelde logen er niet om. “Bijzonder aan Mellie is dat zij alles weet over vele verschillende onderwerpen. Zij is zo veelzijdig. Haar boeken behandelen de astrologie, kruidenleer, kristallen, mineralen, planeten, metalen, voedingsleer, natuurgeneeskunde, aardstralen, maar ook de symboliek van sprookjes, liefde en seksualiteit”, vertelt Karen Samsom, Mellies begeleidster in de afgelopen zestien jaar en bestuurslid van de Mellie Uyldert Stichting. “Haar boeken dragen haar ideeën uit. Haar kennis en inzichten waren enorm, zeker voor de tijd waarin ze leefde. Zij was voorstander van het volgen van de intuïtie als bron van vertrouwen en creativiteit én van een natuurlijke leefwijze. Haar grootste talent was hoe ze in analogieën kon denken, vanuit het bewustzijn dat alles één is”. Een voorbeeld hiervan is de analogie van de aarde en het mensenlichaam. Het oergesteente van de aarde is vergelijkbaar aan het geraamte van de mens. De aardkorst kun je vergelijken met de huid en nagels, de begroeiing van bomen en kruiden met de haren van de mens. Het water wordt afgezonderd in rivierbeddingen en zeeën, bij de mens in holle vaten die vloeistof afvoeren in de bloedvaten en via het lymfestelsel. De ertsaderen van de aarde zijn te vergelijken met de menselijke zenuwen, en de edelstenen van de aarde met de zintuigen van de mens. Zoals wij als mens een levend lichaam hebben, zo is ook de aarde een levend lichaam. “Mellie heeft een groot gevoel van liefde en respect voor de aarde en haar allesomvattende natuur”.

Mellie gaf, onder andere naar aanleiding van haar boeken, veel lezingen en cursussen. Ze doceerde aan de Academie voor Natuurgeneeswijzen en in De Kosmos in Amsterdam. Vanaf 1947 publiceerde zij in haar eigen tijdschrift De Kaarsvlam en was zij jarenlang een vaste medewerkster van Onkruid. Mellie ging begin jaren tachtig op zoek naar een huis, een plek in de natuur waar zij zelf ook kon zijn, encursussen en conferenties kon geven. Ondanks haar leeftijd bleef zij gewoon werken, mensen begeleiden die haar hierom vroegen. Haar levenshouding en manier van werken stuitten echter ook op kritiek. Dit kwam vooral door haar onomwonden manier van schrijven, met een eerlijkheid die echt was maar soms ook mensen voor het hoofd stuitte. Gedurende Mellies leven vonden er vele vernieuwende uitvindingen en grote materiële veranderingen plaats. De vooruitgang was niet te stoppen en stond vaak lijnrecht tegenover haar zienswijze. Zij bleef echter

vasthouden aan haar geloof dat de mens verantwoordelijk is en blijft voor zichzelf. “Mellie heeft haar hele leven gewijd aan het begeleiden van anderen, zij heeft vele duizenden mensen geleerd met nieuwe ogen te kijken, anders te leren voelen en handelen, in overeenstemming met de natuur”, vertelt Karen. In 1984 vond Mellie landgoed Oasis in Kalmthout, België. Dit werd een ontmoetingsplek voor donateurs van de Mellie Uyldert Stichting en gelijkgestemden. De natuur is er prachtig, met heide, dennen, stuifduinen en meertjes. Deze vormen de achtergrond voor een energetisch bijzondere plek. “Mellie kwam hier, liep over het kleine paadje, ze zag, keek en zei: ’Dit is het’. Bij wijze van spreken haalde ze haar portemonnee te voorschijn en vroeg ‘Wat krijgt u van me’,“ vertelt Karen tijdens een wandeling over de hei. “Als ze een conferentie in Oasis had, dan ging ze hier ’s avonds met de mensen op de hei staan, genietend van de roodgekleurde hemel door de ondergaande zon”.

Al ruim twintig jaar worden er vanuit Oasis talrijke lezingen en weekenden georganiseerd. “De laatste vijf jaar zonder Mellie. Ze heeft tot haar vijfennegentigste jaar gewerkt”. Dit werk wordt nu gedaan door mensen die jarenlang hun leefwijze met Mellie hebben gedeeld. Zo verzorgt Satyamo Uyldert, een achterneef De Kaarsvlam en haar zoon Theus Dinger de familiezaken omtrent Mellie. Omdat zij inzien hoe universeel haar visie is, hebben zij zich ermee verbonden en geven zij ieder op hun eigen unieke wijze gestalte aan de onuitsprekelijke werkelijkheid waaraan Mellie hartstochtelijk haar leven heeft gewijd. Mellie had een unieke band met de kosmos, die haar leerde dat de aarde en de mens alleen kunnen overleven door een radicaal nieuw denken, voelen en handelen. Het huis is twee jaar geleden volledig gerenoveerd en wordt verhuurd aan geestverwanten. Het is een stilteplek, met een prachtige flora en fauna. “We zijn stil, spelen geen muziek of herrie buiten en dat verwachten we ook van bezoekers. Zo was het ook voor Mellie. Er mogen wel instrumenten worden bespeeld. Een zalige plek met krachtplaatsen, het is hier heerlijk”.

Het is Mellies wens dat, ook na haar dood, Oasis toegankelijk blijft voor mensen die er de energie kunnen voelen. Voor mensen die niet meer strijden, maar zijn. Mellie gaf aan dat het beter is om te kijken wat je in je eigen omgeving kunt doen voor je zelf, je ziel, en voor je medemens. Zelf denken is belangrijk, niet nadoen wat anderen doen. Het goede voor het grote geheel. Werken voor de eenheid van de twee polen, zon en maan, man en vrouw, in en uit, zo boven, zo beneden. Haar boodschap was en blijft: verbeter jezelf innerlijk, word hier bewust van. Bewustwording is vrijheid, maar niet iedereen is eraan toe die vrijheid te wensen of te willen.