Jongeren die een vorm van autisme of aanver want hebben komen al lang op het pad van Idy. Ze is daar blij mee. “Die kinderen zijn zo hoogsensitief dat ze veel dingen aanvoelen. Tijdens gesprekken vertelden ze mij verhalen waaruit bleek dat ze bij verzorgers en leerkrachten niet kunnen laten zien wie ze werkelijk zijn. Het leerde mij dat we misschien de plank wel helemaal misslaan met de reguliere behandeling van autisme. Een voorbeeld is het meisje Anke dat op school een uitstapje had. Het was een excursie naar een plek waar in de tweede WO veel joden waren omgebracht. Anke is hoogsensitief, ze pikt gevoelens op van anderen (in dit geval de overleden mensen). Dit uitstapje zou te heftig voor haar worden, ze zou er ziek van worden. Ze weet namelijk nog niet goed hoe met deze gevoelens om te gaan. Haar omgeving staat in de regel niet voor haar open, dus in plaats van uit te leggen waarom ze niet mee kon, zei ze alleen: ‘Ik ga niet mee’. Wat gebeurde er op school? Leraren wisten dat ze dit goed met haar moeten voorbereiden en maakten met goede bedoeldingen een keurig schema. Zij kenden immers haar situatie. Anke gaf aan dat dat het probleem niet was, maar ze kon niet goed uitleggen wat het wel was. Uiteindelijk bleef ze die dag (ziek) thuis en ging niet mee op excursie”.
“Maar een tijdje later organiseerden ze op school een uitstapje naar Londen”, vervolgt Idy. “Anke vond dit geweldig. Musical, musea, allerlei interessante dingen. Nu zei de school dat zij de verantwoordelijkheid niet kon nemen. Want een reis naar Londen zat vol onvoorspelbare momenten. Anke mocht niet mee. Als je kijkt door de reguliere bril van autisme, dan snap ik die school en die leerkrachten. Maar voor mij was dit verhaal de druppel. Wat ik al lang doe is de brug zijn tussen het reguliere, vanuit mijn achtergrond als orthopedagoog en GZ-psycholoog, en de meer alternatieve benadering. Ik sluit als een tolk aan bij het denken van de reguliere gezondheidszorg en werk vanuit een intuïtieve benadering. Om mensen bewust te maken dat het anders kan voor het hoogste goed van de jongeren en kinderen. Tijdens mijn werk van de afgelopen jaren en de lezing, waar leerkrachten en mensen uit de zorg aanwezig waren, bleek hoe dringend het is dat er een andere aanpak, een andere visie komt voor deze groep jongeren die steeds groter wordt”.
“Er is al veel in beweging en dat is mooi. Dat maakt dat mensen anders gaan kijken, hun denkkader wordt verruimd”, vindt Idy. “Het gaat er uiteindelijk om dat we als mensen samenwerken. Dat komt gevoelige kinderen, gediagnosticeerd met ADHD, PDD-NOS,
 |
Asperger, autisme én ouders en leerkrachten ten goede. Het onderwijs en de hulpverlening is nu eenrichtingsverkeer. Er is een groep gevoelige mensen en een groep niet zo gevoelige (normale) mensen. Ze zijn wezenlijk verschillend van elkaar. Als hulpverlener snap je beide werelden en gaat vertalen. De gevoelige mens wordt weer in zijn kracht gezet, leert wat het betekent om zo gevoelig te zijn. Hoe de binnenkomende prikkels verwerkt kunnen worden, leren te aarden waardoor het leven weer ingevuld kan worden. Bij de ‘normale’ groep werk je op het niveau van bewustwording want deze groep mensen kan heel veel leren van die gevoelige kinderen. Zij komen daardoor ook dichter bij zichzelf. Zo kom je bij een situatie waarbij iedereen kan zijn wie hij/zij is, een win-win situatie. Waarbij het in onze samenleving zo georganiseerd is dat iedereen daarin zijn plekje kan hebben”.
Idy heeft in haar praktijk in Centrum Isibis een lange wachtlijst. Ze zoekt dan ook een psycholoog die regulier geschoold is maar anders denkt in de benadering naar (over)gevoelige kinderen om haar in haar streven bij te staan. ‘Er is behoefte aan die andere benadering, dat blijkt uit de wachtlijst. Elk kind, elke mens die beter begrepen wordt door een andere aanpak, die daardoor kan worden wie hij werkelijk is, daar werk ik aan. Ik denk wel eens dat we anders een verloren generatie krijgen. Maar we hebben deze jongeren zo nodig met al hun kwaliteiten om hiermee een ander denken en bewustzijn neer te zetten. Het is lastig voor de omgeving en de direct betrokkenen, maar het antwoord ligt juist in die omgeving. Je kunt niet blijven zeggen dat het kind het probleem is. Ik zie het steeds vaker gebeuren dat ouders met een kind komen. Je maakt helder wat er met het kind is, legt vervolgens de focus op (een van) de ouders, of als het op school ligt, op de leerkracht. Dan zie je dat mensen een eigen bewustwording aan durven gaan. Belangrijk is om bij je gevoel te blijven en durven te communiceren. Met je hoofd is het vaak niet te begrijpen. Ooit was ik een analytisch mens, zo opgevoed en geschoold, en deed veel met mijn verstand. Het gevoel werd steeds meer weggedrukt. Gelukkig kreeg ik drie kinderen, drie prachtige kinderen, die me erg gespiegeld hebben. Daardoor kom je terug bij je gevoel en leer je dat er dingen in het leven zijn die het verstand overstijgen, die je niet kunt begrijpen. Door dat aan te nemen kom je terecht in een andere manier van denken. Tot nu toe werd de aanpak van autistische kinderen alleen maar gericht op onvermogen en structuur. Er werd vanuit gegaan dat ze het inzicht niet hebben. Zo komt er nooit dat evenwicht dat nodig is. Een andere benadering is nodig om het evenwicht te bereiken. Dat kan door begeleiding van beide partijen, de autisten (en aanverwant gediagnosticeerden) en de verzorgers”.
Een jongen, Mark, was in het centrum voor een consult. Hij zag de uitnodiging voor de lezing die ik gaf over autisme, ADHD etc. en vroeg waar de kaart (met leeuw in het midden en omgeven door schapen) voor diende. Toen ik dat uitlegde zei hij het volgende: “Oh, dan snap ik wel dat jij deze kaart gebruikt en ook waarom dat schaap vastgebonden zit op die leeuw. Die leeuw heeft het toch maar heel zwaar, dat is eigenlijk de autist, want die sjort altijd alles mee van wat hij oppikt van de schapen. Maar weet je, als die leeuw en die schapen elkaar leren begrijpen, dan kunnen die ook moeiteloos door elkaar heen bewegen”. Dat vond ik zo mooi. Dat is het. Die autist voelt zich vaak zo alleen. Die heeft een zware last te torsen.
Meer weten over dit of andere onderwerpen kjik dan op www.isibis.nl |
