Fragment uit
                     Rododendrons in november

Op een zaterdagmiddag in januari maken Simon en ik een lange wandeling en komen langs een antiekwinkel. We snuffelen er rond. Ik vind er een oud namenboek. Nieuwsgierig zoek ik de naam van Simon op. Het betekent ‘de verhoorde’. Ik koop er een hebbedingetje dat op een dubbele lemniscaat lijkt, bezet met glinsterende steentjes. Simon vindt er een vergeeld boek over dieren en hun symbolische betekenis dat hij perse mee wil nemen.
Thuisgekomen bladert hij het door en vindt een verhaal dat bij de libel staat.
”Sarah, luister eens. De essentie van de libel staat voor het doorbreken van illusies en is een boodschapper van verandering. De libel legt haar eitjes in het water. De eitjes ontpoppen zich als nimfen en leven twee jaar in het water, dat voor het emotionele staat. Als de libel volwassen wordt leeft ze in de lucht, het rationele deel.
Haar hele leven echter blijft de libel in de buurt van het water als om een evenwicht te handhaven tussen het emotionele en het verstandelijke. Een libel heeft een groot aanpassingsvermogen, kan snel naar rechts en links afbuigen en vliegt zelfs achteruit. De vleugels krijgen na verloop van tijd magnifieke glinsterende kleuren. Analoog naar de mens toe weerspiegelt het de eigen rijpwording zodat als het ware ons eigen licht, onze eigen kleuren kunnen doorbreken.”
“Wat mooi, ik vind het helemaal passen bij mij op dit moment.”
“Ik ben nog niet klaar. De libel geeft je de kracht om te veranderen en laat je genieten van het wonder van het leven. Als er een libel in je leven verschijnt kan dit het begin van een periode van verandering worden die ongeveer twee jaar duurt, maar het kan ook de afsluiting van diezelfde periode zijn. Dat is aan ieder om voor zichzelf uit te vinden.”
Ik voel aan de zilveren libel die op mijn vest gespeld zit, het cadeau van Anna.