“Kom, Rika,
nog een paar honderd meter
en dan zijn we er”
 |
Cor haalt een zakdoek uit zijn broekzak waarmee hij het zweet van zijn voorhoofd afveegt. Het is een fijne zomerdag, de zon komt steeds achter de kleine wolken vandaan. Hij stopt de zakdoek terug in zijn katoenen broek waarover hij een buis draagt. Aan zijn riem bungelt een geldbuidel. Zijn hoed bedekt zijn haar en beschermt zijn hoofd tegen de warme zonnestralen. Zijn grijze puntbaard is goed verzorgd. Op zijn borst draagt hij een houten kruis aan een juten touw. Een houten staf biedt hem steun. De lijnen in zijn gezicht en het licht in zijn ogen getuigen van zijn jaren en wijsheid. Rika blijft naast hem stilstaan, ze houdt haar hoofd schuin en spitst haar oren. Rika draagt een lange jurk met jas. Haar hoofd is bedekt met een traditionele witte doek met daarover heen een vilten hoedje. In haar hand houdt zij een stok die bovenaan horizontaal wordt gekruist door een kleinere stok. Het kruis symboliseert de bedevaart die zij samen ondernomen hebben.“Wat is dat voor lawaai?” vraagt ze aan Cor. Hij draait zich in de richting van het landgoed en luistert. ‘Ik zou het niet weten, kom dan gaan we kijken wat het te betekenen heeft”.
Even later staan ze bij de ingang van een groot veld dat in verschillende terreinen is ingedeeld. “Is dit misschien het festival dat we vorig jaar gemist hebben, weet je nog, toen we naar Banneux zijn geweest?” vraagt Cor aan Rika.
“Het zou kunnen”
Voor ze verder lopen wordt Cor op zijn schouder getikt. Hij ziet Frans staan.
“Cor, Rika, wat fijn jullie weer eens te zien”, begroet Frans de twee pelgrims. “Goed dat jullie er zijn. Zo te zien zijn jullie al weer een poos onderweg. Kom verder”, nodigt hij hen uit. Ze nemen plaats op een bank onder een paar grote bomen. “Vandaag is hier Het Groene Woud festival. Er is van alles te beleven. Rust wat uit, ik laat zo meteen een pot thee en sandwiches voor jullie brengen. Dan kunnen jullie daarna een rondgang maken als je daar zin in hebt”.
“Fijn dat wij als pelgrims van Het Groene Woud het festival een keer kunnen meebeleven”, vindt Cor. Hij installeert zich op de bank en sluit een poosje zijn ogen. Alhoewel Rika moe is wint haar nieuwsgierigheid het van haar vermoeidheid en kijkt ze om zich heen. Recht voor haar heeft een man allerlei figuren uit bomen gekapt, aan zijn kunstwerken is te zien dat hij een natuurliefhebber is. Links van hem staan allerlei stalletjes met kunstenaars die beelden en doeken hebben tentoongesteld op het ‘kunstplein’. Een jongeman brengt een dienblad met thee, boterhammen en koekjes. Cor en Rika doen zich tegoed aan het lekkere eten. Na een half uurtje staat Rika fit en monter op.
“Kom Cor, laten we gaan kijken wat er allemaal te beleven is”. Het terrein is opgedeeld in een aantal aan elkaar grenzende pleinen. Ze beginnen bij de ingang waar ze kennismaken met ondernemers uit de omgeving van Het Groene Woud. Er zijn stands met uitleg over vrijetijdsbestedingen als kamperen, fietsen en wandelen, paardrijden en ballonvaren. Even verderop komen ze uit bij een groot podium waar artiesten optreden. Het grote terras voor het podium zit vol met publiek dat gezellig meeklapt op de muziek. Dan volgt er een groot plein vol kramen met allerlei culinaire streekproducten. Van alles kan geproefd worden, verschillende soorten kaas en brood, er is een grote diversiteit aan groenten en kruiden, melkproducten en vlees. Ambachtelijk bereid ijs gaat in grote hoeveelheden naar smachtende kinderhanden. “Dat gaat er bij mij ook nog wel in’, vindt Cor. “Jij ook een lekker ijsje, Rika?”
Even later zitten ze met hun ijs aan de rand van een waterpartij
naar
|
de capriolen van spelende kinderen te kijken. Er zijn verschillende spelletjes in het water dat voor veel pret zorgt. Met het mooie weer is dit fijn voor de kinderen om even af te koelen. Cor’s aandacht wordt naar tractor rijden getrokken. Er zijn demonstraties met diverse oude en moderne tractoren. Rika loopt verder naar het plein van cultuur en historie. Er zijn paardenkeuringen en een hoefsmid laat zien hoe een hoefijzer wordt gesmeed. Veel kramen laten hun producten uit heden en verleden zien. Er kunnen oud-Hollandse spelletjes worden gedaan. Bij het natuurplein voegt Cor zich bij Rika. Ze kijken samen naar een jong stel dat met hun kinderen aan de natuurquiz meedoet. “Er is zoveel te zien en te beleven”, vindt Rika. “Een dagje Het Groene Woud festival zou iedereen eens mee moeten maken”.
Ze lopen naar het volgende plein waar onder andere een poppentheater is. Cor gaat met Rika bij de kinderen zitten en ze genieten van het poppenspel. Later lopen ze langs de ballenbak en het springkussen. “Kom laten we hier even gaan zitten, op deze bank”, stelt Cor voor. Hij bestelt een oerbier aan de bar en nestelt zich naast Rika op de bank. Links van hen spelen kinderen op een grote zandberg, ze maken zandtaartjes en graven tunnels. Even later komt er een jongen met grote betraande ogen bij hen staan. “Lieverd, ben jij je mama kwijt?”, vraagt Rika. “Nee, maar ik mag van mijn zusje niet met de kraan spelen”, wijst de jongen naar een meisje dat een handkraan bedient waar ze een tunnel mee graaft. “Je mag misschien zo meteen”, zegt Cor. “Kom maar even bij ons zitten, kijk daar komen net paarden aangereden”. Samen met het kind kijken ze naar een optocht van paarden met kar.
|
De inzittenden zijn gekleed in mooie ouderwetse kleren. De dames beschermen hun gezicht met parasolletjes. Het is een feestelijk defilé. De tranen van de jongen zijn opgedroogd, hij heeft genoten van de paarden. Hij kijkt achterom en ziet een ander kind op de handkraan zitten.
“Zo kom ik nooit aan de beurt”, mompelt hij.
“Hier”, zegt Cor. Hij tast in zijn buidel en haalt er fluwelen zakje uit. “Dit is voor jou”.
“Wat zit er in?”
“Er zit sterrenkruid in. Sterrenkruid is mengsel van bladeren van negen wijze bomen. Die negen bomen zijn hier te vinden, op het landgoed Velder in het Sterrenbos, daar waar negen dreven samenkomen. Het sterrenkruid geeft je kracht, maakt je vindingrijk, laat je oude angsten los, geeft je een goed humeur en beschermt je. Het zorgt dat jij je best doet bij alles wat je onderneemt en laat voelen dat je best eens mag huilen. Het geeft je veerkracht en een goed karakter. Bewaar het maar onder het kussen in je bed.”
“Dank u wel, meneer” zegt de jongen verwonderd en stopt het zakje in zijn broekzak. Hij rent naar de zandberg en stapt op de handkraan die net is vrijgekomen. Lachend kijkt Cor naar Rika.
“Het werkt nog steeds, dat mysterieuze sterrenkruid, herinner mij eraan dat ik mijn voorraad weer aanvul”.
“Er is niets zo fijn als een vreugdevolle kinderziel”, vindt Rika. Ze lopen over het kunstplein en zijn verbaasd over alle mooie voorwerpen die staan uitgestald. Wat een talentvol volk woont er in Het Groene Woud. Ze nemen plaats op de bank onder de oude bomen en rusten nog wat voordat ze hun pelgrimstocht vervolgen.
|
