Le Mont Saint Michel                                                           Marjo van Gorp Gijsbers   

Na een bocht in de weg zie ik in een keer de reden van onze vakantie in Bretagne. In de zee ligt een grote bult, een gigantische rots met een piek erop. Meteen heeft Le Mont Saint Michel de aantrekkingskracht van een magneet. Eigenlijk zouden we rechtstreeks naar onze bed and breakfast gaan, het is immers bijna avond en nog veertig kilometer rijden. Maar deze mystieke granieten bult is onweerstaanbaar en lonkt. Manlief gaat akkoord en we zetten koers naar de ‘engelberg’.

Het is vroeg in de avond maar ontzettend druk met pelgrims en toeristen. Volgens de overlevering is Mont St. Michel gesticht in 708 door de Bisschop van Avranches, in de hoop dat het een groot bedevaartcentrum zou worden. In de eeuwen erna worden er een preromaanse kerk, kloostergebouwen en abdijwoningen gebouwd. Vanaf 1874 wordt ‘Le Mont’ aan monumentenzorg toevertrouwd en is gedurende het hele jaar voor het publiek toegankelijk. In 1879 wordt een drijvende dijk aangelegd van ruim anderhalve kilometer die het rotsachtige eiland met het vasteland verbindt. Vanaf 1969 garanderen de Monastieke Broederschappen van Jeruzalem een permanent gebed op Le Mont Saint Michel.

De hoop van de Bisschop van Avranches dat Le Mont een pelgrimsoord zou worden is bewaarheid. Het aantal bedevaartgangers is groot. Ik besluit meteen me van al deze mensen en de toeristische winkels niets aan te trekken. We komen bij de ingang die naar de enige smalle straat door het dorp leidt. Ik waan me in de Middeleeuwen. De gebouwen hebben een eeuwenoud aanzicht en stralen iets mysterieus uit. Tegenwoordig wordt er steeds meer geschreven over mystieke plaatsen. Mont St. Michel is er een van. Maar wat is er eigenlijk zo mystiek aan?

Mystiek betekent bovenaards, en deze granieten rots met gebouwen erop is zo aards als het maar zijn kan. Het mystieke tintje begin ik steeds meer te voelen als we verder lopen door de met keitjes geplaveide straat. Het aanzicht op afstand van Le Mont Saint Michel vond ik imponerend en overweldigend. Het gevoel dat me bekruipt als ik verder loop, beklemt me bijna, het wordt steeds sterker in mijn borstkast. Ligt het aan de gebouwen, de poorten, het ijzeren valhek, de muuropeningen en schietgaten? Zijn het de huizen met gewelven of de pittoreske vakwerkhuizen? Verder lopend richting klooster wordt het gevoel zwakker en bij de trappen van het klooster is het helemaal verdwenen. Omdat we nu slechts even wilde kijken en een andere dag terugkomen, besluiten we terug te gaan naar de auto. Teruglopend door de straat wordt het gevoel weer krachtiger en is op z’n sterkst bij de ingang van een kerkje. Hier weet ik dat we op zaterdag terug zullen komen en deze kerk moeten bezoeken.

Het is zaterdagochtend en een prachtige dag. Zonder verwachtingen gaan we naar Le Mont Saint Michel. We gedragen ons als andere toeristen, bekijken de gebouwen, bezoeken het VVV-kantoor en lopen richting kerk. Hier aangekomen is de energetische druk in mijn borst weer toegenomen. We betreden de kerk. Er zijn niet veel mensen binnen, de meeste vakantiegangers lopen door en komen voor een bezoek aan het klooster. Een serene rust overvalt me. Langs biddende en mediterende mensen loop ik de kerk rond en sta stil bij een prachtig zilveren beeld. Het is een afbeelding van Saint Michel, aartsengel en beschermer van velen. Een jonge man zit op zijn knieën voor het beeld, een ander staat met gevouwen handen en gesloten ogen een gebed te murmelen. Ik voel een diepe rust in mezelf komen en neem plaats in een bank, de druk op mijn borst is bij het binnentreden van de kerk verdwenen. Na tien minuten wordt er aangekondigd dat er een dienst zal plaatsvinden. Deze dienst wonen we bij en lijkt in niets op de kerkdiensten die we uit ons eigen dorp kennen. Een troubadour zingt met prachtige stem een aantal liederen die tot tranen roeren. Een priester leidt de dienst, bijgestaan door een zevental kinderen in leeftijd variërend van zeven tot zeventien jaar. De mis is in het Frans, slechts enkele woorden kan ik verstaan. Maar de gevoelens in mijn hart zijn liefdevol. Tijdens de hele dienst voelt het of er een warme deken over mijn lijf ligt. Wat bijzonder dat wij hier aanwezig mochten zijn, ik voel mij gezegend. Daarna verlaten we de kerk en passen ons in de stroom van toeristen. We bezoeken de kantelen, het klooster en de tuinen. Maar niets overstijgt de weldadige ervaring in de kerk die aartsengel Michael eert.


© Puur Zijn Nu 2009