In haar jeugd was Eleonore zich ervan bewust dat ze helderziende waarnemingen had. Maar in die jaren mocht daar geen aandacht aan besteed worden. “Mijn vader was predikant en hechtte veel waarde aan het christelijk milieu en ethiek. Ik mocht en kon de helderziende waarnemingen daardoor geen richting geven en dat uitte zich in allerlei buitenissigheden van mijn kant. Ik werd thuis en in mijn omgeving al snel excentriek genoemd. Later ontdekte ik dat ik heel creatief was en talenten had, maar wat kon ik ermee? Ik wilde vroeger naar de tekenacademie, maar dat mocht niet, daarmee kon ik niet in mijn onderhoud voorzien. Vandaar dat ik naar de kweekschool ging”. Eleonore werkte daarna jarenlang als onderwijzeres in het lager onderwijs, maar het bevredigde niet. Ze besloot te gaan studeren, en volgde een studie vergelijkende godsdienstwetenschappen waarin ze zich richtte op de specialisatie mystiek en esoterie. “Esoterie wil zeggen: de lering betrekken vanuit het symbool. Het staat lijnrecht tegenover exoterie, de wetenschappelijke benadering. Ik voelde dat ik hier iets mee wilde. De helderziende waarnemingen die ik af en toe kreeg waren als een soort bron die steeds maar omhoog borrelde, maar ik kon er nog geen gestalte aan geven. In de periode die volgde studeerde ik in Leiden mystiek en esoterie. Mijn man bracht op een gegeven moment een boekje mee naar huis, Het geheim van de tarot van Eden Gray. Toen ik de bijbehorende kaarten vond ging er ineens een wereld voor me open. Ik zag de symbolen, ging vragen stellen en kreeg via die symbolen een antwoord. Eindelijk kon ik mijn intuïtie haar gang laten gaan en mijn creativiteit gebruiken. Ik leerde door de tarotkaartlegging dat ik andere mensen van dienst kon zijn. Zo is mijn praktijk opgestart”.
Tijdens haar studie schreef Eleonore bij wijze van scriptie een boek over
|
|
de graallegende en de tarotsymboliek. Daarna volgde de vier Ankertjes, met de tarot als sleutel tot inzicht. Haar praktijk floreerde. Het was slechts een kwestie van tijd dat Eleonore vanuit haar werken met tarot en haar achtergrond als onderwijzeres cursussen ging geven. Ze gaf acht jaar les op de School voor Universele Wijsheid in Nijmegen en leerde daar cursiste Elly Spronk kennen. Elly startte een tweejarige beroepsopleiding tot tarotkundige bij Stichting de Ster, centrum voor bewustwording in TerBorg, waar Eleonore nu alweer bijna tien jaar les geeft. “De tarot blijft uiteindelijk de tarot. Er zijn inmiddels veel boeken over geschreven, de markt raakt verzadigd. Nieuwe kaarten blijven uitkomen, maar zijn slechts variaties op de eeuwenoude tarot. Je moet het blijven zien als een middel tot inzicht. De tarot is serieus en hoeft niet geheimzinnig te zijn. Ik vind het ‘down to earth’, een middel tot inzicht om vragende mensen verder te helpen, steun te geven”. Door het werk van haar man verbleef Eleonore een aantal jaren in het buitenland. Tien jaar geleden voelde ze dat ze moest gaan schilderen, een ander talent dat zich aandiende. Verschillende exposities volgden. Ze maakt nu 3D-schilderijen . Schilderen en de tarot lopen als een rode draad door haar leven.
"
Een tarot legging
is als het ware een
bladzijde uit het dagboek
van je leven"
Een tarotkaartlegging, toegepast door Eleonore
De kaarten van het tarotspel worden geschud. De vraagsteller (cliënt) mag een keuze maken uit de vier
koning(inn)en die in het spel zitten. Je kiest daaruit intuïtief de kaart waarmee je het meest verwant voelt of die je het leukst vindt. De drie andere koning(inn)en gaan terug in het spel, er wordt geschud. Zo worden de kaarten gereinigd van vorige invloeden. De gekozen kaart vertegenwoordigt de vraagsteller. Op basis van de geboortedatum van de vraagsteller heeft Eleonore de karmische, astrologische opdracht opgetekend. Die opdracht geeft aan wat de ziel van de vraagsteller in dit leven zou kunnen leren. Dit staat op papier en krijgt de vraagsteller mee naar huis, waardoor deze dat later nog eens rustig kan nalezen. Nu de koning(in) gekozen is, krijgt de vraagsteller de kaarten in handen, denkt na over de vraag, het probleem dat aan de orde zou moeten komen en schudt zelf meditatief de kaarten. Door middel van het schudden manifesteert zich dat wat nu in de cliënt speelt; het probleem, de vraagstelling wordt één met de kaarten. Dit onderwerp mag alles zijn wat de vraagsteller wil. Heb je een brede vraag, dan krijg je een breed antwoord. Een specifieke vraag geeft een specifiek antwoord. Hiermee maak je duidelijk welk onderwerp speelt en wat je wilt uitdragen. De vraagsteller schudt langzaam de kaarten en maakt dan drie stapeltjes met de linkerhand (emotionele kant). Eleonore pakt de kaarten met haar rechterkant (rationele kant) en legt een Keltisch kruis met tien kaarten. Dit kruis met de koningin als zielskaart geeft aan hoe je nu in het leven staat. De tien kaarten geven antwoord op wat er in dit leven mét je werkt en wat tégen je werkt. Wat de mogelijkheden zijn die je letterlijk in je handen hebt om ergens aan te werken. De kaartlegging geeft een beeld van de weg die je moet gaan, je levenspad. Eleonore geeft hier uitleg aan. Daarbij komt nog een uitleg over het tijdelijke trillingsjaar. Dit is je geboortedag en maand opgeteld met het huidige jaar. Is dit bijvoorbeeld een 19, dan hoort bij dit trillingsjaar de zon. Vanaf de verjaardag dat jaar bestraalt de zon je, geeft kracht en moed. “Je kunt het jezelf als volgt voorstellen”, vertelt Eleonore “op je verjaardag komt er een kaart uit de hemel, in dit geval de kaart van de zon, aan die kaart hangen 365 draadjes. De energie van de kaart de zon sijpelt door die draadjes heen en manifesteert zich in de desbetreffende dag. God zegt, dit is mijn cadeau voor jou, elke dag van het komende jaar kun je steun vinden bij die zon. Het jaar erop krijg je een nieuwe kaart en ander thema. Of je het nu leuk vindt of niet. Een tarotkaartlegging kan veel duidelijkheid brengen op bepaalde momenten. Het is als het ware een bladzijde uit het dagboek van je leven”. |
|
|
