|
Na zijn studie informatica aan de TU in Eindhoven veranderde Rudy de Kruijf van richting en studeerde filosofie en theologie. Als pastor is hij verbonden aan de parochie Wijchen. Naast zijn werk is hij fanatiek wandelaar en actief tijdens de driejaarlijkse wereld jongerendagen. Rudy vertelt over zijn keuzes en passies.
Het priesterschap
Rudy is tien jaar geleden tot priester gewijd en de eindverantwoordelijke priester van de parochie Wijchen. Tijdens zijn studie informatica aan de TU ontdekte hij dat deze richting toch niet ‘zijn ding’ was. Hij vindt het nog steeds leuk als hobby, maar daar blijft het bij. “In die tijd kwam er het een nieuwe pastoor in Sint-Oedenrode, mijn geboorteplaats. Ik ging van huis uit elke zaterdag naar de kerk, was er misdienaar, akoliet en kosterde wat. Ik raakte bevriend met de pastoor, we hadden vele gesprekken. Hierdoor zag ik hoe hij in het leven stond, hoe hij geloof beleefde. In die tijd ben ik naar Taizé in Frankrijk geweest. Daar leeft een broedergemeenschap die drie keer per dag bidt in de kerk en handenarbeid verricht om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Daarnaast bieden ze het hele jaar door een thuis aan jongeren. Ze nodigen hen uit om een week mee te leven. Dezegemeenschap is in de tweede wereldoorlog opgericht door Frère Rogier Schutz. Ik was er in een herfstvakantie met 700 andere jongeren. We zaten drie keer per dag in de kerk, kregen bijbeluitleg en spraken daar met elkaar over. We maakten muziek en hadden corvee. De maaltijden waren er eenvoudig. Er hing een bijzondere sfeer, het meest speciaal was de sfeer in de kerk, de stilte nadat er liederen in verschillende talen waren gezongen. Deze liederen kenmerkten zich door de melodieën en korte teksten, die gemakkelijk mee te zingen zijn. Het was heel indrukwekkend om met zoveel jongeren gewoon zittend op de grond, stil te zijn. Ik heb daar leren bidden”. Door deze ervaring ging Rudy nadenken over zijn leven. Het heeft hem uiteindelijk naar het priesterschap van het katholieke geloof gebracht. Voor Rudy is het belangrijk om een identiteit te hebben in zijn geloof. Hij is voorstander van oecumene en van de interreligieuze dialoog, maar wel vanuit een eigen identiteit. Tijdens zijn opleiding liep hij stage in Aarle Rixtel, waar hij vijf jaar pastoor was. In zijn huidige parochie werkt hij samen volgens rooster met een andere priester, een diaken, twee pastorale werkers en een pastoraal werkster.. |
'Het is geweldig
om het leven
dat je leidt stap voor
stap achter te laten
en er afstand van te doen.' |
Jongerenwerk
Rudy werkt veel met jongeren. Hij is in de zomer van 2008 naar Sydney geweest, waar de wereldjongerendagen georganiseerd werden. Jongeren over de hele wereld worden uitgenodigd dit evenement, door de paus in het leven geroepen, bij te wonen om te ervaren dat geloof werelds is. Maar ook om het katholieke geloof samen te vieren. “Het is enerzijds een feest van ontmoetingen en anderzijds wordt er nagedacht en gediscussieerd over het geloof. Er zijn catechesemomenten, waar een pastor of bisschop een verhaal vertelt en waarin we in kleine deelgroepjes over verder praten. Om het geloof iets van het leven van alledag te maken, dat het iets eigens wordt. De afsluiting is de viering met de paus. Dit jaar waren er 400000 jongeren bij de afsluitende viering. Als een soort pelgrimage liepen we de avond ervoor naar een grote renbaan uit verschillende delen van Sydney, waar de dienst gehouden werd. We hebben er geslapen, de matjes dicht bij elkaar, onder de blote hemel. Geweldig om mee te maken”. Sinds Rudy drie jaar geleden meedeed met de wereldjongerendagen in Keulen en daarvoor in Toronto, is hij steeds meer met jongeren gaan werken. Vorig jaar heeft hij samen met een aantal jongeren een musical gemaakt met als onderwerp ‘Stop kinderarbeid’. “We zijn er een half jaar mee bezig geweest, het was een geweldige ervaring. Het geld dat we ophaalden kwam ten goede aan jongeren in Zuid-Afrika. Dan merk je dat het een activiteit is waar je naartoe kunt groeien en dat een onderlinge band schept. Het was mooi dat het ook een goed doel diende”.
Santiago de Compostella
In het huis van Rudy is naast de voordeur een schelp ingemetseld. Een herinnering aan zijn voettocht naar Santiago de Compostella, een reis die hij twee jaar geleden liep met een collega diaken. Tijdens een sabbatverlof vertrok hij vanuit zijn geboorteplaats en liep in drie maanden naar de Spaanse stad. “De bisschop verzorgde een mis in de Heilige Eik in Spoordonk om ons de pelgrimszegen te geven. De tocht was een buitengewone ervaring. Het is geweldig om het leven dat je leidt stap voor stap achter je te laten en er afstand van te doen. Het was voor mij een tocht die mij heeft laten zien wat het belangrijkste en meest wezenlijke is in het leven, waar het om draait in ons geloof: de liefde. Dat is de kern, de liefde van God en de liefde voor de mensen, dat gaat samen. Al het andere is bijzaak gebleken. We zijn mensen en willen een gezicht aan die liefde geven. Voor mij is dat gezicht Jezus Christus. Zijn leven, Zijn verhaal is in die zin voor mij richtinggevend en de wijze waarop ik die liefde gestalte wil geven”. Op zijn voetreis waren er, net als op de reis door het leven, vele ontmoetingen. “Er lopen een tijdje mensen met je mee, die daarna een andere weg gaan. |
|
'Juist die ontmoetingen
helpen om te ontdekken
wat God voor jou is
en om Gods liefde in het
leven van alledag
zichtbaar te maken.' |
Sommige ontmoetingen zijn kort, andere duren wat langer. Juist die ontmoetingen hielpen me te ontdekken wie God voor mij is en hoe ik Zijn liefde in het leven van alledag zichtbaar kan maken. Je ontdekt dat geloof niet gemakkelijk is en dat er verschillende wegen naar God zijn”. Rudy vindt het belangrijk om met beide benen in het leven te staan. Hij houdt van het leven. Naast wandelen en in de natuur zijn houdt hij van muziek en speelt hij gitaar. Als fanatiek voetbalfan heeft hij een PSV-seizoenskaart en gaat hij regelmatig naar Europese wedstrijden met vrienden en zijn broer.
“Tegenwoordig lijkt het woord God meteen negatieve reacties op te roepen. Het is een belast woord geworden. Dat probeer ik te overstijgen. Ik hou van onze kerk. Ik zeg ook dat er veel kanttekeningen te maken zijn, veel mitsen en maren. Maar ik wil die kerk een eigentijds gezicht geven. We hebben een wereldkerk, maar die is hier toch anders dan de kerk in Ghana, Brazilië of de Filipijnen. Het is een moeilijke opgave om daar een eenheid te bewaren. De paus geeft daar goed vorm aan. Hij spreekt over hoop en liefde en zegt er veel goede dingen over. Ik wil van mijn geloof getuigen en dat laat ik in mijn werk zien. Ieder heeft zijn eigen zoektocht. Een kerkdienst geeft structuur aan bidden en bij elkaar zijn. De mis is het vieren van Gods nabijheid, die ons eigenlijk overstijgt. Er is een God, maar wie hij is, kan ook ik niet aanwijzen. Het is net als liefde. Want precies zeggen wat liefde is, dat lukt niet. De bijbel blijft de belangrijkste bron voor mijn geloof. Ook de teksten in de viering komen voort uit bijbelteksten.
|
|
We hopen dat het niet alleen onze woorden zijn, maar ook Gods woorden. Als je niet goed thuis bent in deze teksten, dan is het zoveel moeilijker en voelt het als een ver-van-mijn-bedshow. Tijdens de mis vieren we samen, ik ben slechts voorganger in een gebed dat van ons allemaal is. Het is ons gebed. Vandaar dat mensen dat na ieder gebed beamen”.
'De liefde van God
en de liefde voor de mensen,
© Puur Zijn Nu 2010 dat gaat samen'.
|
|
