|
Welk artikel ik ook van je lees, je verleden speelt er telkens een grote rol in. Gehandicapt geraakt op je 11e jaar, student rechten, fotomodel, schrijver, ambassadeur voor verschillende stichtingen. Dit is de buitenkant die we te lezen/te zien krijgen. En telkens komt de volgende vraag in mijn gedachten. Wie IS Annemarie Postma? Kun jij me dat duidelijk maken?
Haha, ja, ik word natuurlijk óók wel eens ‘moe’ dat mensen toch na zoveel jaar altijd wéér vragen stellen over mijn plotselinge handicap op mijn elfde of de plotselinge dood van mijn moeder op mijn negentiende en het feit dat ik het eerste professionele model met een zichtbare handicap was in de jaren negentig. Het zet me steeds weer in een ruk terug in de tijd. Daarentegen ís die handicap er wél, en beïnvloedt en bepaalt hij uiteraard voor een zeer groot deel mijn leven, bewegingsruimte, mijn keuzes en handelen. Het is een wezenlijk deel van mijn leven. In die zin ben ik bi-cultureel; ik sta met één been in het gewone leven, aan de andere kant heb ik als vrouw met een handicap als deze te maken met een hele andere wereld, heb ik een wezenlijk ander leven met andere zorgen dan een vrouw die loopt.
Dit lichaam is een baan op zich. Het vereist permanente oplettendheid. Dat is iets waar je misschíen niet zo snel bij stil staat als je mij ziet, maar dat is wél de complexiteit van mijn dagelijkse realiteit. In dat kader begrijp ik best dat mensen het bijzonder vinden wat ik binnen die grenzen allemaal bereik en realiseer. Daarbij is deze handicap mijn leermeester, hij houdt me héél dicht bij mijzelf in alles wat ik doe, houdt me gefocust op wat ik hier ‘bedoeld ben te doen’ en helpt me met krácht te kunnen doen wat ik moet doen.
Mijn persoonlijke geschiedenis en wat ik heb gedaan - en telkens weer verkies te doen met de uitdagingen op mijn levenspad - inspireert kennelijk andere mensen. Dat vind ik alleen maar heel mooi en dankbaar. En als je me nu vraagt wie ik bén. Nou, natuurlijk bén ik dat ook allemaal. Ik ben iemand die veel heeft mee gemaakt maar alle ervaringen aanvaardt. Alles op mijn pad hoort bij mij en bij mijn weg in dit leven. Ik verzet me daar niet tegen maar laat me meevoeren door het leven. Vanuit het vertouwen dat mijn ziel haar eigen agenda echt wel kent, écht wel weet wat ze hier in dit aardse leven probeert te doen.
Ik geloof in ‘voorgeboortelijke planning’ van de ziel, dus dat houdt in dat we onze levensuitdagingen vooraf zelf hebben gepland en kiezen. In mijn boek “Ziels Eigenwijs” - De kracht van no nonsense spiritualiteit heb ik daarover een heel hoofdstuk geschreven. Het zijn de fundamenten van mijn levensfilosofie én van mijn werk. Ik heb door die levenshouding absoluut geen talent voor bitterheid of teleurstelling. Ik ben iemand die het mens-zijn vol overgave aangaat, en haar zelfverkozen, op maat gemaakte lessen niet afwijst of bevecht; in mijn ogen is dat spirituele tijdverspilling haha! Want ik kwam hier toch voor de menselijke ervaring, met alles wat daarbij hoort? Er is niets in mij dat die ervaring uit de weg gaat. Ik verkeer niet in de misveronderstelling dat geluk de afwezigheid van ‘problemen’ of een weg zonder hobbels en kuilen is. Nee hoor, die weg vol hobbels en kuilen is prima én prachtig. Ik hou van het leven dat het mijne is.
Als kind droomde je een bijdrage te kunnen leveren aan het welzijn van dieren. Heb je het gevoel dat je hierin geslaagd bent?
Dat was geen droom, dat was wat ik al heel jong dééd. Ik probeerde vanaf dat ik een jaar of 7 was al het bewustzijn te vergoten van mensen als het ging om hoe we omgaan met onze ‘mede-dieren’ op aarde, heb altijd mijn afschuw geuit over hoe vanzelfsprekend we denken te kunnen beslissen over hun leven of hun dood, hoe vanzelfsprekend we om denken te kunnen gaan met hun lot. Alsof we opperwezens in het universum zijn. Ik hield spreekbeurten op school over vegetarisch eten, vivisectie en over de zeehondenjacht. Ik ging na schooltijd op even dagen langs de deuren om mensen te vertellen over het werk van de (destijds NBBV) Nederlandse Bond ter bestrijding van de Vivisectie en geld in te zamelen. Op oneven dagen deed ik hetzelfde maar dan voor Greenpeace.
Ik at vanaf mijn 7e ook al geen vlees meer. Dat was van meet af aan een ethisch ideaal. Ik vond vlees niet lekker dus dat scheelde, maar ik wilde niet bijdragen aan het op grote schaal ontwaardigen van andere wezens met een hart en een ziel. Ik wilde niet bijdragen aan lijden voor iets wat we niet eens nódig hebben om gezond te zijn! We hoeven geen vlees te eten om gezond te zijn, en hebben als mens zoveel alternatieven, dus waarom zouden we dieren doden?
|
|
Nu als volwassen vrouw doe ik eigenlijk nog steeds hetzelfde. Ik maakte een paar jaar geleden een boek tegen de zeehondenjacht dat heette Vuile Handen. Van nagenoeg elke bekende schrijver, columnist of cartoonist kreeg ik daarvoor een bijdrage. Het werd daarmee een krachtig en prachtig ‘pamflet’ tegen de onverschilligheid - in mijn ogen het grootste massavernietigingswapen van de mens. Ik schreef columns in het AD tegen de zeehondenjacht. Ik vond dat de discussie daarover weer geopend moest worden maar dan ook écht. Want: waarom staan wij dit soort barbaarse, middeleeuwse praktijken toe in onze wereld?
Ik heb twee gezondheidsboeken geschreven met een vegetarisch
7 weken eet- en leefplan om mensen aan te moedigen plantaardig en ethisch te gaan eten én op die manier af te slanken (of beter gezegd: op hun ‘natuurlijke gewicht’ te komen, dus met andere woorden: gewoon gezónd te worden). Die boeken hebben het gigantisch goed gedaan en mijn manager krijgt er nog élke dag brieven over binnen. Dat vind ik super bemoedigend want dat betekent toch dat mensen echt wel andere eet- en leefkeuzes willen maken én een verschil willen maken maar vaak niet weten hóe en dus een voorbeeld en leidraad nodig hebben.
Ook in al mijn andere boeken probeer ik mensen bewust te maken dat er geen scheidslijnen zijn tussen de natuur en ons, en de dieren en ons. Dat wij de natuur zíjn en alles in feite één is. Dat we in één groot krachtenveld leven waar alles met alles en iedereen met iedereen verbonden is. Dat alles wat we denken, dromen en doen, invloed heeft op dat geheel. En dat het schenden van de rechten van dieren in feite het schenden van onszelf is. Alles wat we doen tegen het welzijn van onze mede-dieren komt uiteindelijk als een boemerang bij onszelf terug.
Het bewustzijn van mensen vergroten gaat dus altijd vooraf aan het welzijn van dieren bevorderen. Bijdragen aan het vergroten van dat bewustzijn, daarvoor doe ik al 15 jaar heel hard mijn best met de boeken, artikelen en columns die ik schrijf en de lezingen die ik geef. En in mijn particuliere leven doe ik dat ook. Ik zal nooit wegkijken bij lijden van dieren, zal altijd iets doen. Zo heb ik net weer 3 pups gered uit een schuur waar ze al 9 weken in het donker zaten op water en brood. Tsja, en toen hadden we ineens 5 honden! Maar ik kan niet anders, zo ben ik gebakken, dat is mijn natuur. Geëngageerd en gecommitteerd leven, daaraan hecht ik héél veel waarde. En nét in een winkel zag ik een man met een hond die veel te dik was, traanogen en een slechte vacht had. Toen heb ik hem zonder oordeel, zonder vingerwijzing het een en ander uitgelegd over de voordelen van rauwe voeding voor honden. Hij was helemaal enthousiast. Had écht geen idee dat het slecht was om zijn hond jaar in jaar uit alleen maar brokken met bietenpulp en granen te eten te geven. Kijk, ook op díe manier draag je bij aan het welzijn van dieren. Ik geloof enorm in de power van het individu, in liefde geven en kennis delen. Ik geloof enorm in íeders individuele kracht, macht en liefde. ‘Druppels op gloeiende platen’ bestaan helemaal niet! “Handel alsof wat je doet verschil maakt. Dat doet het namelijk”. William Blake zei het, en hij had gelijk.
Ik leef bewust en als ik ziek word zie ik dat eerder als een uitzuivering, een innerlijk probleem dat ik doorvoel en oplos, waardoor ook de ziekte verdwijnt. Jij voedt je bewust en leeft gezond. Wat betekent ziekte (en dan bedoel ik niet je handicap) en gezondheid voor jou?
Dat zeg je mooi! En dat is ook precies hoe ik het zie en beschrijf in mijn nieuwste boek “Ziels Gezond”. Ik zie ziekte en lichamelijke beperkingen als een crisis die ons de ogen wil openen voor de echte werkelijkheid en tegelijkertijd dus als kans om dichter bij onszelf en dichter bij God te komen. En het wel – of niet lichamelijk genezen is in feite helemaal niet zo belangrijk. Het gaat erom dat we de ínnerlijke uitdaging aangaan, waarvan er bij ziekte of beperking sprake is, dat we ontdekken welk verlangen van onze ziel er achter onze ziekte schuilgaat.
Ik heb best lang getwijfeld of ik dit boek zou maken. Het zou immers dan ook weer over mijn eigen handicap gaan – moest ik dat wel doen? Uiteindelijk was het antwoord op die vraag vanuit de diepte toch ‘ja’. Ik móest het voor mijn gevoel doen, en ik wílde het doen. Want ik vind het zó zonde dat velen van ons hun lichaam als vijand zien, als dief van hun levensvreugde en levenskwaliteit, in plaats van een wijze, betrouwbare, geduldige bondgenoot in dit aardse avontuur die toeziet op al onze innerlijke waarheden.
“Ziels Gezond” biedt mijn persoonlijke kijk op gezondheid en ziekte, mijn ervaringen en visie, maar bevat ook aangrijpende interviews met andere mensen die zelf ernstig ziek waren of zijn of ook een heel andere kijk op ziekte en gezondheid hebben. Ik heb daarover in korte tijd al zoveel complimenten gehad, de verhalen van deze mensen spraken kennelijk zó enorm aan. Het zíjn ook prachtige getuigenissen. Alle mensen die ik interviewde zagen hun ziekte niet als een vergissing of straf van het universum, maar als ‘symbool’, en als ‘kans’. Als symbool voor de verlangens van hun ziel, en als kans om zichzelf beter te begrijpen, hun verhouding met het leven te peilen, te onderzoeken of ze zich nog wel op de juiste weg bevonden in hun werk en/of privéleven.
Zij zagen wat hen gebeurde vooral als ‘keerpunt’, om de zin van de onzin te leren onderscheiden, zichzelf trouw te worden, meer zelfcompassie te ontwikkelen, meer voor zichzelf te kiezen en meer van het leven te geníeten. Echte mensen, eerlijke mensen die met veel moed laten zien dat gezondheid niet zit in een perfect functionerend lichaam, maar veel meer betekent: je thuis voelen bij jezelf en in het leven.
Ik vind dat we als mensen verantwoordelijk zijn voor de mineralen, planten, dieren en mensenwereld. Kortom voor de aarde. Je bent veel buiten in het bos, de natuur. Wat leert de natuur/de aarde jou?
Wij wonen nu middenin een natuurgebied met 2 hectare eigen grond. Daar hebben we héél bewust voor gekozen. Toen Robin en ik hier voor het eerst met de makelaar bij de drinkpoel voor de reeën stonden, achter op ons (toen nog toekomstige) land bij onze boerderij in Friesland waren we beide zó geraakt door de plek, en de natuur. De bossen, de immense bomen. Het is mooi om in die natuur te zien en te voelen hoe we onderdeel zijn van het grote geheel van leven. En dat het leven - of jij er nu de zin van inziet of niet, je nu druk maakt of niet, doorgaat. Het oordeelloze, onvoorwaardelijke compassievolle van de natuur, is iets wat mij heel erg ontroerd en waar ik veel van leer. Bomen, planten, dieren zijn wat ze zijn.
|
Zij kunnen luisteren, communiceren met ons zonder innerlijke dialoog, zonder ruis op de lijn. Als je daarvoor openstaat, voor het echt communiceren met de natuur dan weet je wat het is om je verbonden te voelen, dat je één bent met alle leven om je heen. Ik voel dat steeds vaker hier, en op die momenten vallen alle scheidingen weg. Bij het ruiken van de ochtenddauw, bij het zien van de reeën die staan te drinken uit het ven, een dode das op het pad voor ons huis. Als de zon met zijn roze gloed ondergaat en je je realiseert dat dit dezelfde zon is met dezelfde kleur als die straks weer opkomt, dat dag en nacht, leven en dood, geluk en ongeluk allemaal niet te scheiden eenheden zijn. Op zo’n moment van eenwording vallen alle scheidingen weg, bestaat er geen tijd en bevind je je in het Eeuwige Nu. Díe verbinding voelen, dát leert de natuur ons. En dat voelen is een diep spirituele/mystieke ervaring, waarna je je rol als mens tussen al het andere leven gaat herijken. De natuur leert ons nederigheid, maar vooral ook ‘acceptatie’ van onszelf, de ander en de werkelijkheid en compassie met onszelf en met alles wat leeft.
Kun je in het kort uitleggen wat Het Pad van Eva Pierrakos inhoudt?
In 1994 kwam ik in aanraking met ‘pad-werk’. Het Pad is een persoonlijke, psychologische weg om dichter bij jezelf te komen, en een transpersoonlijke weg om bij God te komen (je Goddelijke kern, je ware of grotere Zelf, hoe je het ook wilt noemen). Pad-werk vormt de brug tussen psychotherapie en spiritualiteit, en het gaat bij het pad-werk vooral om bewustwording en zuivering van onbewuste patronen als noodzakelijke voorwaarde voor spiritueel leven. Het is zonder enige twijfel het meest veelomvattende en bruikbare hulpmiddel voor zelfonderzoek waarmee ik ooit in aanraking ben geweest, en het heeft mijn leven eind jaren negentig op een diep niveau beïnvloed.
Het Pad ontstond door de in 1915 in Wenen geboren Eva Pierrakos. Zij begon in 1957 met het geven van lezingen, en er vormde zich een groep om haar heen die zich ‘The Path’ noemde, en met de lezingen werkte volgens de aanwijzingen die ze bevatten. Pierrakos gaf 270 lezingen, die ieder een afzonderlijk onderwerp bevatten, en samen een ongekend waardevol geheel vormden. Vele van die lezingen werden opgetekend en gebundeld in boekvorm uitgegeven.
Een van de grootste eye openers was voor mij haar lezing over de ‘nee-stroom’ en de ‘ja-stroom’. Het was haar 125ste lezing, die ze gaf op 29 mei 1964. Wat Pierrakos in deze lezing uitlegde is dat je op bewust niveau nog zo sterk en zo graag iets kunt willen, en nóg zo positief in het leven kunt staan, maar als er op onbewust niveau een nee-stroom in jezelf heerst, zal het onmogelijk zijn om van het leven te krijgen wat je zo graag hebben wilt. Zonder dat je het in de gaten hebt zul je jezelf dan namelijk altijd tegenwerken en je eigen geluk saboteren. Ik heb over deze nee-stroom en ja-stroom uitgebreid geschreven in 'The deeper secret'. Voor veel mensen was dit net zo’n eye opener als het destijds was voor mij.
Je stelt in een artikel dat je let op je gedachten en de mensen die je binnenlaat. Als mens zijn we onderdeel van een familie, een groep. Als ziel zijn we ook onderdeel van een groep. Ben jij jezelf daarvan bewust, van die groepsziel? En zo ja, hoe ga je daarmee om?
Uiteraard ben ik mij daarvan bewust. Ik kan zelf inmiddels heel goed voelen wie er van dezelfde zielengroep is, uit dezelfde ‘laag’ het leven is binnengestroomd. Het scheelt tijd en onnodige conflicten en pijn als je goed oplet met wie je wel bepaalde dingen deelt en met wie niet, met wie je wel een intieme (privé- of werk) band aangaat en wie niet. Iemand van jouw zielengroep kan herkennen wat jij als ziel hier probeert te doen en zal dat ondersteunen en faciliteren, zal je altijd proberen te begrijpen (ook al begrijpt hij of zij je niet), zal het fijn vinden als jij dicht bij jezelf bent, en brengt je dichter bij jezelf als je dat niet bent, zal niet de strijd met je aangaan, zal je niet bevechten, kleineren, ontkrachten en ook niet claimen in een vriendschap of in de liefde. Ik heb een héél kleine kring van mensen om mij heen in mijn privé-leven. En op werkvlak werk ik ook met een heel kleine groep mensen. Allemaal zielsverwanten die op een soortgelijke manier in het leven staan.
Als (Neder)land zitten we politiek gezien vast in oude structuren en patronen. Hoe sta jij tegenover politiek? Vind jij dat er een rol voor spiritualiteit in de politiek is weggelegd?
Nou, laat ik het zo zeggen: óf de politiek zal spiritualiteit integreren óf er is straks geen zinnige politiek meer. Spiritualiteit blijf ik overigens een beladen woord vinden. Voor mij betekent het gewoon: geestelijke volwassenheid; het begrijpen en erkennen dat al onze daden, keuzes en gedachten gevolgen hebben, het begrijpen dat álles energie is en dus alles met elkaar verbonden is én dus níets zonder gevolgen is. De huidige politiek kijkt alleen maar naar gevolgen maar kijkt niet welk denkpatroon, zelfbeeld van de mens in het algemeen en levenshouding er schuilt áchter de huidige stand van zaken, zoals de ’financiële malaise’, de opwarming en vervuiling van de aarde, het tekort aan aardse bronnen. Er ís in werkelijkheid helemaal geen tekort. De aarde bood en biedt genoeg voor alles en iedereen. Maar het is ons dénken in gemis en tekort waarmee wij de áárde tekort doen.
Spiritualiteit is geen zweverige luxe, en zéker niet in de politiek, maar keiharde aardse noodzaak. En, het is nu of nooit. De politieke denkmatrix is aan vernieuwing toe en kijk wat er in de wereld gebeurt: aan alle kanten worden we door de meest bizarre gebeurtenissen ‘geholpen’ om die bewustzijnsprong nu ook echt te maken. Is de kredietcrisis een vloek of een zegen vroeg iemand mij in een tv interview. ‘Een zegen’, was mijn antwoord. De kredietcrisis is niet de oorzaak maar een gevolg van een heel lang magnetisch proces dat wordt aangestuurd door ons denken. Het is dus geen oorzaak van dingen, maar een gevolg. Het is een symptoom van ons denken in tekort en afgescheidenheid en de diepe spirituele crisis waarin de wereld verkeert.
 |
"De wereld
moet niet
‘de oude’ worden,
maar
níeuw worden." |
Het is dan ook geen zaak om te redden wat er te redden valt en alles zo snel mogelijk naar de oude staat terug te brengen. De wereld moet niet ‘de oude’ worden, maar níeuw worden. De oplossingen die uit het oude denken voortkomen zijn geen oplossingen omdat ze voortkomen uit dezelfde bron die juist de oorzaak van de problemen is. Zo komen we van de regen in de drup. Spiritualiteit is inzicht. Het inzicht dat het tijdperk van de luxe en het denken en handelen volgens het concept van angst en afgescheidenheid voorbij is; dat er nu eenmaal geen energie verloren gaat maar dat élk menselijk wangedrag ten opzichte van de natuur, de dieren en elkáár als een boemerang bij onszelf terugkomt.
Ik heb zelf het gevoel dat er door bewustwording in Nederland een grote groep mensen is die anders is gaan denken, anders in het leven is gaan staan. Denk jij dat het voldoende is om zelf puur en bewust in het leven te staan? Komen we op die manier toch tot een soort van fundamentele eenheid?
Jazeker! Het nemen van je individuele verantwoordelijkheid, dáár draait alles om. Ieder van ons is een zaadje dat in het huidige trillingsniveau ter wereld kwam. Als onze innerlijke groei écht is, verhogen we onze eigen trillingsfrequentie. En dáárdoor verhogen we de frequentie van de wereld van binnenuit. Niemands aandeel hierin is onbeduidend of zinloos. Het tegendeel is waar. Kijk maar wat er gebeurt als één druppel inkt in een glas water wordt gedaan. Die ene druppel verandert de totale kleur van het water. Als we vaker gevoelens van dankbaarheid en blijheid creëren - zélfs als we dat doen alleen thuis of in Verweggistan, dan zenden we een frequentie uit die het voor héél veel andere mensen makkelijker maakt om dankbaar en blij te zijn. Als we innerlijke vrede hebben en harmonie in onszelf, dan resoneren we met een energie die bijdraagt aan het eindigen van oorlogen, natuurrampen of welk geweld dan ook. Als we in liefde leven, dan maken we het andere mensen - zowel degenen die wij kennen en ontmoeten als degenen die we nooit zullen ontmoeten- makkelijker om lief te hebben en in liefde te leven. Belangrijke conclusie: wie we vanbinnen zijn en welke trilling we dus uitzenden heeft daarom véél meer betekenis dan alles wat we misschien ooit dóen.
Welke dromen heb je nu als volwassene nog?
Ik val misschien een béétje in herhaling haha. Ik droom van een wereld waarin we ons echt bewust worden van de fundamentele eenheid der dingen. Van een wereld waarin we dieren niet meer als producten zien en de aarde niet meer als ‘ding’ dat maar moet voorzien in onze hebzucht en gulzigheid maar als bezield lichaam. We zijn allemaal onderdeel van een heel subtiel kosmisch systeem. Er zijn geen gescheiden werelden; alles is in feite één. Er is geen verschil tussen de natuur en ons; wij zijn immers onderdeel van die natuur. Er is geen ‘wij’ en de dieren. Wij zijn geen opperwezens en alleenheersers in dit universum - al denken velen van ons van wel. De dieren zijn geen ‘producten’ en zijn er niet voor ons; wij zijn er - juist door ons vermogen tot bewust zijn - voor de dieren. Het is onze taak om ze te beschermen en respectvol met ze om te gaan. Het is onze plicht om zuinig te zijn op een aarde die we zelf niet gemaakt hebben maar waarop wij slechts te gast zijn.
Naast het boek The Deeper Secret zijn ook The Deeper Secret Coaching Cards te koop. Hoe gebruik je deze kaarten als je nog nooit een kaartenset hebt gehad en wat kunnen ze voor iemand betekenen?
Je kunt bijvoorbeeld een kaartje van de dag, week of maand trekken. Zo ontdek je wat jouw ontwikkelingsthema’s zijn, want je trekt - net als bij de Tarot - nooit ‘zomaar’ een kaartje. De Deeper secret ‘dag-kaart’, staat voor de aandacht voor belangrijke dingen die in jezelf schuilen en in je onderbewuste verborgen liggen. Deze zaken zijn vaak niet zichtbaar maar bepalen wel degelijk je keuzes en handelen en hoe je je voelt. Met de dagkaart geeft je onderbewuste je als het ware een seintje waarop je die dag moet letten, wat je aandacht verdient of om acceptatie vraagt of waarnaar gekeken moet worden. Het is goed om gedurende bijvoorbeeld een maand elke dag een kaart te trekken. Door het regelmatig te doen ga je namelijk een patroon zien in de kaarten die je onderbewuste steeds uitkiest en ga je dus jouw (innerlijke) patronen herkennen.
Naast de dagkaart kun je een week- maand- of jaarkaart trekken. Dit doe je op dezelfde manier als de dagkaart. Trek een week- maand- of jaarkaart en kijk waar jouw onbewuste je op wil wijzen; ontdek wat jouw thema van die week, maand of dat jaar is. Schrijf de tekst van de kaart op en hang deze ergens waar je hem op elk moment van de dag kunt zien. Zo kun je de kaart weer terug in het spel stoppen zodat je hem ook eventueel weer als dagelijkse kaart kunt trekken. Je kunt natuurlijk ook een kaart trekken op een gebeurtenis, voor wijze raad of om iets te beslissen. Er zit bij elke set een boekje waarin ik dit ook allemaal uitgebreid beschrijf!
|
