Op de boerderij hadden ze één paard, een Belg. Dat werd voor de éénscharige ploeg (een ploeg met één mes) gespannen, en zo ging Geert aan het werk. Tijdens dit werk zag hij voortdurend de prachtigste stenen liggen. “Het waren bijna allemaal vuurstenen. Ik riep dan ’Ho’, het paard stopte en ik zocht de steen op. Ik maakte hem schoon – dat wil zeggen, veegde hem even langs de broek zodat het meeste zand eraf was. Nadat ik hem bekeken had, stak ik de steen in mijn broekzak of gooide hem weer weg. Als ik ‘s avonds thuis kwam, spande ik het paard uit en deed mijn werkkleding uit. Mijn moeder zei dan steevast: ‘Och mien jong, ie hebt de buuzen ja alweer vol stienen’. Samen bekeken we ze nog eens waarna alsnog een deel werd weggegooid, maar er werden er altijd een paar bewaard. Soms ging ik dan op de wc (een plekje waar het heel donker was) de vuurstenen uitproberen. Je kon dan goed de vonken zien die door het tegen elkaar aanslaan ontstonden. De stenen moesten natuurlijk droog zijn en daarom werden ze binnen bewaard. Er was altijd wel een plekje op ‘de deel’ (in de schuur). Dit was het begin.”

Geert gaat na de mavo naar de Rijkskweekschool voor onderwijzers en onderwijzeressen in Coevorden. De aardrijkskundelessen werden eerst gegeven door meneer De Jong en later door de heer Jansen. “Hij was het die mij de verdere liefde voor de aardrijkskunde bijbracht. Zijn manier van lesgeven bracht mij ertoe om na mijn kweekschoolopleiding aardrijkskunde te gaan studeren. Dit deed ik naast mijn baan als onderwijzer in Barchem. Een onderdeel van deze studie was de fysische aardrijkskunde, en daar behoorden een aantal excursies bij. Ik was toen helemaal verloren. We gingen onder meer naar het Zwarte Woud, waar we gewezen werden op de gevolgen van erosie, en ook naar het Harzgebergte, toen nog op de grens van West- en Oost-Duitsland.”

In vakanties kwam Geert steeds in aanraking met stenen. “Tijdens een van onze vakanties in Frankrijk kwamen we in Clermont Ferrand. Bij een juwelier zag ik prachtige amethistkwarts liggen. Ik besloot naar binnen te gaan en hem te vragen hoe hij daaraan kwam. Van hem kreeg ik een boekje met een routebeschrijving naar een groeve, waar ik mocht gaan zoeken. Met bijna een emmer vol stenen kwamen we terug naar huis. Ik heb toen een trommelmachine gekocht en ben heel veel gaan slijpen. Ook gingen we naar het plaatsje Escalles, gelegen ten zuiden van Calais op de krijtrotsen. Hier zochten we naar de markasietknollen die hier ontstaan in de kalk. Door erosie raken ze los en door het wisselen van eb en vloed (stroming) worden ze glad gemaakt. Markasiet is een ijzer-zwavelverbinding en weegt zwaarder dan gewone stenen.

Zo kwam van het één het ander. Tegenwoordig beschikt Geert over een professionele edelstenenslijperij. Hij is intussen gepensioneerd en houdt zich nu vooral bezig met het geven van workshops edelstenen slijpen en het verwerken van deze geslepen (en soms ruwe) mineralen in zilveren en gouden sieraden. Geert woont in Noord-Sleen, vlakbij Emmen, en heeft naast de galerie een gastenhuis en een minicamping.
In de galerie zijn edelstenen en mineralen te koop en er zijn door het jaar heen exposities van verschillende kunstenaars.