1948–1994
Ruud wordt spastisch geboren, zijn moeder Bep heeft kanker als ze van hem in verwachting is en sterft als Ruud een half jaar is. Ruud komt bij een zus van zijn moeder terecht, tante Moepes, waar hij vijf jaar woont. Vervolgens gaat hij naar de Sint Maartenskliniek in Nijmegen, waar hij tot zijn twaalfde blijft. Hier wordt hij streng maar liefdevol opgevoed en begeleid, hij leert er voor zichzelf opkomen. Vervolgens woont hij negen jaar bij zijn vader, die inmiddels hertrouwd is. In zijn eenentwintigste levensjaar gaat hij zelfstandig wonen en kort daarna begint hij een kaarsenwinkel ‘Ruuds waskit’. In de begintijd is het niet gemakkelijk, niet iedereen is blij met de vrijgevochten ideeën van Ruud. Hij leert met vallen en opstaan, zijn beperktheid geeft hem de kracht om steeds door te gaan. Hij schuwt niets en heeft soms ‘te gekke’ ideeën. Het lukt hem om telkens media-aandacht te krijgen als hij iets onderneemt. Zo opent Herman van Veen zijn eerste winkel en werkt hij mee aan een tv-documentaire ‘Leven en laten leven’. Anton Geesink verrichtte in 1976 de feestelijke heropening van zijn zaak (een brand verwoestte de werkplaats). Zijn eerste boek draagt de titel ‘Ik heb ’t hem geflikt’, een boek dat bewijst dat je als lichamelijk gehandicapte veel kunt presteren. Ruud krijgt in die periode grote opdrachten voor zijn winkel, waaronder de Uniekaars en de Domkaars. In 1994 verschijnt zijn tweede boek ‘Passie voor leven’, waarin integratie en acceptatie van mensen met beperkingen centraal staan. Hij beklimt de Domtoren op handen en voeten, er wordt een film ‘De Klimmer’ van gemaakt door een filmploeg. Tussen alle bedrijven door ontmoet Ruud vrouwen en vrienden, bij Ruud is er steeds leven in de brouwerij. Hij heeft altijd katten en honden als huisgenoten.
 |
24 maart 2009, 11.45 uur
Voor de tweede keer sta ik in de woonkamer. Een studente heeft Ruud geholpen en doet een boodschap voor hem. “Zet dat er maar in, dat studenten me altijd vooruit helpen, dat mag wel een keer gezegd”. Boven wordt gewerkt aan een andere badkamer. De oude vloer wordt eruit geboord, een ongelooflijke herrie. Een gesprek is moeilijk, vandaar dat we een verdieping naar beneden gaan. Ruud hijst zich in de traplift, we dalen af naar de begane grond waar een volgende rolstoel voor hem klaarstaat. We zetten ons gesprek voort in de winkel, tussen de kaarsen. Met zijn kaarsen zorgt Ruud dat het licht letterlijk en figuurlijk verspreidt en voor warmte zorgt in heel Nederland. De warmte en het licht van de kaars én de intenties die met dat licht worden meegestuurd. Ruud vertelt over zijn leven en de boeken die hij naar aanleiding daarvan schreef. Zijn lichamelijke conditie heeft hem nooit belet te doen wat hij wilde doen. “Het eerste boek ging over bewijzen. Het tweede over mijn passie voor leven en de rust die in mijn leven kwam. Nu werk ik aan een derde, een boek over zijn. Als je bent, dan lukt alles. In het leven is veel mogelijk, dat ik hier nog ben”, hij haalt veelzeggend zijn schouders op. “Het komt maar op één ding aan, vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen. Veel mensen snappen het nog niet, zijn zich nog niet bewust. Ik hoef er niets voor te doen, de mensen komen op mijn pad, ik heb geleerd om gewoon te ‘zijn’. Veel mensen gaan nog uit van de buitenkant, van het materiële. Maar de binnenkant moet schoon zijn, dat is belangrijker”, vindt Ruud.
1994-2009
“In de periode 1994 tot 2001 ben ik vaak bij Jomanda geweest, zij werkt in Tiel. In 1998 was ik er weer, ze deed twee sessies op een dag. In de pauze kwam er een vrouw naar me toe, die zei: ‘Ik moet iets voor je maken’. Het had te maken met verleden – NU – toekomst. Ze heeft een mooie mandala voor me getekend. Op de mandala staat een piramide, twee springende dolfijnen die samen een hart vormen, een man en een vrouw. Ik begreep de boodschap later pas”.
In 1998 is Ruud ’s nachts bezocht door een junk die geld zocht. “Ik was met kennissen uit eten geweest en kreeg een raar voorgevoel. ’s Nachts, rond half twee, werd ik wakker van gestommel. Ik word er nu nog koud van, maar ik was niet bang. Ik riep ‘hallo wat kom je doen. Ik heb geen geld of drugs, maar wel water en brood. Blijf uit mijn buurt want anders schop ik je eruit’. De inbreker vertrok waarop ik de politie belde. Ik kreeg nog op mijn donder van de politieagent dat de deur niet goed afgesloten was. Die nacht kreeg ik een opdracht van boven, dat de winkel Happy Heart Candles moest heten, en viel alles op zijn plek met betrekking tot de dolfijnen op de tekening van Ineke van Kleef”. De leus die terug te vinden is op de website www.happyheartcandles.nl ‘Give love a chance, make peace not war’, geeft de diepe inzichten van Ruud weer.
 |
24 maart, 13.00 uur
Ik mocht net als vele anderen ervaren dat Ruud een mens van en voor mensen is. Lopen lukt niet meer en zinnen vormen kost tijd. Maar hij heeft verantwoording genomen voor zijn situatie/conditie en heeft dit om kunnen zetten in innerlijke wijsheid. Ruud is 60 jaar en accepteert wat gebeurt zonder steeds te vragen waarom. Zijn ogen weerspiegelen zijn ziel, daarin is een grote kracht te zien voor ieder die daarvoor openstaat. Veel mensen zouden zich daarmee kunnen verenigen, bewust of onbewust, als zij verder kijken dan het zichtbare. Ruud kijkt me bij het afscheid glimlachend aan: “Ik mag gewoon zijn”.
© Puur Zijn Nu 2010 |
