Als Lenie terugkijkt op de afgelopen zesendertig jaar heeft ze veel bereikt. Een grote groep donateurs, die net als zijzelf de zeehonden een warm hart toedraagt, steunt de crèche. Wat begon als een eenmansactie tegen dierenleed, werd een wereldwijd hulpprogramma. “We verdienen commercieel gezien géén geld aan de zeehond. Wat er aan donateurgelden binnenkomt, wordt helemaal aan de zeehonden besteed”, vertelt Lenie. “Dat probeer ik aan kinderen uit te dragen”. Lenie bezoekt scholen, om kinderen te vertellen over de zeehonden. “Op de eerste plaats is de vervuiling van de Waddenzee een gevaar voor de zeehonden. Ten tweede dragen stormen er aan bij dat jongen van hun moeders worden gescheiden en aan hun lot zijn overgelaten. De zeehonden worden naar onze crèche gebracht, waar ze in vier maanden ‘revalideren’ en teruggezet worden in de zee, hun thuis. Het is belangrijk dat je vanuit je hart iets voor een mens of dier doet. Er hoeft niet altijd geld tegenover te staan. Beter is dat je er een emotie aan overhoudt, het kunt uitdragen”.
Educatie aan vooral kinderen staat bij Lenie hoog op de agenda. Het blijft belangrijk om kinderen vroeg in contact te brengen met de natuur. Mocht het nieuwe centrum gerealiseerd worden (mogelijk in Delfzijl) dan wil de Zeehondencrèche nog meer gaan doen om deze visie uit te dragen. Een dagje uit naar de Zeehondencrèche met de hele schoolklas bijvoorbeeld. Samen naar het wad en de dijk, wroeten in de modder daar. Later kunnen ze in het centrum iets knutselen of schilderen over de belevenissen van de dag. “Kunst heeft emotie en een zeehond gééft emotie,” vindt Lenie, “kinderen voelen zo hun eigen verantwoordelijkheid”.

	'Kunst heeft emotie een zeehond gééft emotie..'

Lenie ziet iedere dag als een uitdaging. Ze bemoeit zich er altijd mee als ze onrecht ziet gebeuren, of het nu om een mens of een dier gaat. Zij hebben recht op hulp als ze niet goed behandeld worden, daar gaat Lenie voor in de strijd.
Als kind groeide Lenie op aan de dijk. “Ik heb de natuur leren kennen door het leven heen. Ik hou van de vrijheid van de natuur. Ik ben opgegroeid in een gezin waarin ik mezelf kon zijn. Doordat ik mijn eigen gang kon gaan was ik veel buiten te vinden”. Bij de dijk, de zee en de sloot viste ze op stekelbaarsjes. Als ze jongens zag die kikkers aan het pesten waren, ging ze met hen op de vuist. Iemand moet de eerste zijn die optreedt als er onrecht gebeurt. “Er is er altijd één die het initiatief moet nemen”, vindt Lenie, “dan volgen anderen vanzelf. Dat was vroeger zo, en nu nog”. Innerlijke rust en ontspanning vindt Lenie bij haar huisdieren, de hond Sylke, vier katten, twee koeien, vier schapen, ruim vijftig kippen, eksters, kauwen, mussen en een sperwer. Elke ochtend geniet ze met haar man Karst van het spektakel van deze dieren. Eén schaap, Fanny, dreigde dood te gaan en kwam onder haar hoede. Ze kreeg twee maanden intensieve verzorging en knapte op. “Fanny denkt dat ze een hond is, en speelt ook op die manier met Sylke. En de sperwer denkt dat hij de baas is over het hele stel”, lacht Lenie.

Lenie gelooft in de mens. Veel medewerkers, nu en uit het verleden, doen hun werk vanuit hun geloof in God, anderen vanuit hun zelf. In wezen doen ze hetzelfde, vindt zij. Haar levenservaring leert dat het belangrijk is om mensen de ruimte te geven om te leven zoals ze zelf willen. “Vroeger vormde godsdienst een onderdeel van de opvoeding en bracht een saamhorigheidsgevoel. Nu is dat niet meer, treedt er verharding op en verdwijnt de tolerantie. Maar respect voor jezelf en anderen, dat is belangrijk”. Lenie heeft van een aantal personen in haar leven veel geleerd. Als eerste noemt ze haar (inmiddels overleden) schoonzuster Aaltje. Dan Prins Aga Khan, een man waar ze bij projecten in Griekenland mee heeft samengewerkt. Hij leerde haar dat als je werkt voor dieren in landen waar het leven voor de mensen minder goed is, je ook naar die groep mensen moet kijken. Dat is volgens haar niet los van elkaar te zien. Van Prins Bernhard leerde Lenie dat kleine projecten veel bijdragen aan mens en dier. Kennis van mensen die veel wisten, is onontbeerlijk geweest voor haar persoonlijke groei. ‘Natuurlijk mag ik Jan Kamminga niet vergeten, hij heeft mij veel geleerd. Nog kan ik bij hem terecht”. Over de wereld gezien is Nelson Mandela een groot voorbeeld voor Lenie. “Hoe ze hem behandeld hebben en wat hij daarna heeft gedaan, geweldig”.

Voor de opvang van zeehonden is een nieuwe accommodatie is nodig. De crèche werd in 1979 gebouwd, de zuiveringsinstallaties zijn inmiddels verouderd en aan vervanging toe. Geld voor de nieuwbouw heeft de crèche niet. De donateurgelden voor de exploitatie van het centrum worden gebruikt om de zeehonden uiteindelijk gezond in zee terug te kunnen zetten. Drie gemeenten waren geïnteresseerd in de nieuw te bouwen zeehondencrèche. De gemeente Delfzijl heeft zich uiteindelijk borg gesteld voor € 2,5 miljoen. Dankzij die garantstelling was het mogelijk een subsidieaanvraag bij het Waddenfonds in te dienen. (Het Waddenfonds beheert € 800 miljoen, dat beschikbaar komt door gaswinning in de Waddenzee en bedoeld is voor projecten die de natuur ondersteunen). Het is echter niet zeker of hieruit geld beschikbaar komt voor de bouw van het nieuwe centrum. Op allerlei manieren wordt er gewerkt om dit toch te realiseren. “De Zeehondencrèche in Pieterburen houdt zeehonden niet in gevangenschap, dat is onze filosofie. Hierdoor blijven wij onafhankelijk. De zeehond mag nooit de dupe worden van de commercie. Tot nu toe is dat gelukt en dat zal ook zo blijven. Daardoor is het echter moeilijker om subsidies van de overheid te krijgen”.
De Zeehondencrèche steunt projecten over de hele wereld, momenteel in Iran en Turkije, waar medewerkers als hulpverleners naar toe zijn gestuurd. Door de jarenlange exploitatie is er een gedegen deskundigheid ontstaan, in een dynamische ploeg op het gebied van de opvang van zeehonden. Dit mag niet verloren gaan en zal worden voortgezet vanuit een nieuw te bouwen verblijf en onderzoekscentrum voor de zeehonden.
    
© Puur Zijn Nu 2008-2009